میلیتاریزه کردن کوردستان (با نگاهی به سخنان دکتر قاسملو در این رابطه)

زایینی: ٢٣-١٠-٢٠١٧ - هەتاوی: ١٣٩٦/٠٨/٠١ - ١٠:٥١ تاران
میلیتاریزه کردن کوردستان (با نگاهی به سخنان دکتر قاسملو در این رابطه)
جمال رسول دنخه

امروزه سخن از میلیتاریزه کردن کوردستانفراوان به میان می‌آید اما آنچه باید روشن ساخت این است که میلیتاریزه کردن "اقدامی موقتی" است در برهه‌ای از زمان و دائمی کردن میلیتاریزم عملی شدن نیست.

نظامی‌گری یا میلیتاریسم شیوه‌ای از رفتارهای مستبدان استکه معتقد است توان ارتشی سرچشمه و منبع امنیت‌است. نظامی‌گری در ملایم‌ترین شکل خود به این گزاره باور دارد که "امنیت رژیم از راه توانمندی نظامی" میسر می‌شود و آمادگی نظامی بهترین یا تنها راه دستیابی به امنیت است.

از سویی دیگر به چهار حالت در سازمان ارتش مانند جنگجویی، تسلط ارتش بر دستگاه دولت، بزرگداشت سپاه‌گیری و بسیج كشور برای هدف‌های نظامی، ارتش‌سالاری گویند. میلیتاریسم زمینه را برای دژسالاری، "نازیسم ، فاشیسم و فالانژیسم" فراهم می‌كند.

از زمانیکه ملت کورد در کوردستان ایران برای دستیابی به حقوق خود به پا خاسته و مبارزه کرد، دکترین سیاسی و نظامی رژیم روی کارآمده در تهران نگاهی ویژه و برنامه‌های مختصی را برای کنترل و سرکوبکوردستان پیش رو گرفتند. سرکوب، خفقان، رعب و وحشت و ... شماری از راهکاریی هستند کهبه وضوح در هر جایی از کوردستان قابل رویت است.

امروزه در این شرایط که خاورمیانه تاریخی دیگر را رقم می‌زند و جولانگاه ابر قدرت‌ها شده است بدون شک بازیگران منطقه هم ساکت ننشسته‌و خود را به عاملی تبدیل می‌کنند تا از کاروان تغییرات جا نمانند.

در این میان رژیم اسلامی ایران در خاورمیانه امروزه بیش از هر کشوری دیگر در بحبوبه مشکلات و بحران‌‌‌ها دست و پنجه نرم می‌کند. مسئولان این رژیم به مانند گذشته برای اینکه خودی نشان دهند و هراسی داشته باشند به وفور رزمایش‌های نظامی انجام داده و هر بار بنا به ادعاهای خود سلاحی جدید را رونمایی می‌کنند.

بعد از برگزاری رفراندوم استقلال کوردستان در عراق این کشور بیش از هر بار دیگر طی چند سال گذشته مانورهای متعدد و گسترده‌ای را البته حتی مشترکا در خاک خود انجام داده است.

در چارچوب جغرافیای ایران رژیمی حاکم است کهاستفاده از زور نظامی را سرلوحه کنترل جامعه خود می‌داند و سالامهبودجه‌های هنگفتی را در زمینه نظامی و ادوات مربوطه آن هم با توجهبه شرایط اقتصادی ایران صرف می‌کند.

مجلس رژیم ایران طی چند ماه گذشت طرحی تصویب کرد است که بر اساس آن، دولت باید هزار میلیارد تومان بودجه به نیروی قدس، شاخه برون مرزی سپاه پاسداران، پرداخت کند. هزار میلیارد تومان هم برای افزایش توان موشکی به وزارت دفاع اختصاص داده می‌شود و این مبلغ حدود چهار درصد کل بودجه نهادهای نظامی رژیم ایران در قانون بودجه سال ۱۳۹۶ است.

در این مبحث باید بپردازیم به سیاست‌های نظامی رژیم ایران در کوردستان
کوردستان ایران با مساحت km ٠٠٠/ ١٢٨و سرزمین حاصلخیز و دارای منابع طبیعی غنی از دید رژیم اشغالگر ایران بدور نمانده است و سوای از غارت این منابع به بهانه امنیت شهرهای مرزی کوردستاناقدام به احداث پایگا‌ه‌های نظامی متعدد کرده است.

در طول دوره جنگ رژیم علیه کوردستاندر هر گوشه و کنار از کوردستان پایگا‌ه‌های نظامی وجود داشت که کنترل منطقه‌ای را دربر داشت و آثار بسیاری از این پایگاه‌های تا کنون نیز برجای مانده است.بعد از تعلیق مبارزه مسلحانه در کوردستان ایران، رژیم ایران برای نشان دادن حسن نیت در قالب فریبکاری به گسترش این پایگاه‌های در کوردستان پایان داد و تنها پایگاه‌های اصلی را بر جای خود گذاشت.در واقع هدف رژیم برچیدن این پایگا‌ه‌ها که بصورت قارچ‌گونه در کوردستان احداث شده بودند، نبود بلکه"هزینه‌های گزاف اقتصادی و مشکلات تشکیلاتی" آنان بود که سران این رژیم را مجبور کرد کهبه جمع آوری آنان اقدام کنند.

البته باید گفت که این پایگا‌ه‌ها در شکل جدیدی به اسم پایگاه بسیج در روستاها و محله‌های شهر دایر گردیده است که از سوی افراد مزدور اداره می‌شود.دکتر عبدالرحمان قاسملو در مورد میلیتاریزه کردن کوردستان ایران از سوی سران رژیم به ایراد سخنانی می‌پردازد که جا دارد در این برهه آن را از نو بنگاریم.

دکتر قاسملو در این باره بیان می‌دارد که همه رژیم های تهران نگاهی امنیتی به کوردستان داشته و هر اقدامی را در این زمینه انجام می‌دهند اما بلعکس همیشه رژیم‌های مرکزی در برابر انقلابات داخلی ضعف داشته‌اند.

اکنون که رژیم ایران در سرتاسر نوار مرزی کوردستان اقدام به ایجاد پایگاه‌ها و برجک‌های نظامی کرده است باید اذعان داشت که این اقدام موقتی بوده و دائمی نمی‌باشد. دکتر قاسملو در این باره نیز می‌گوید ایجاد پایگاه‌ها در کوردستان و خصوصا مرزها برای رژیم هزینه‌های گزاف اقتصادی دربر دارد و همچنین به لحاظ سازماندهی نظامی مشکل آفرین است و رژیم شاید بتواند در برهه‌ای از زمان آن‌ها را اداره کند اما در دراز مدت مجبور به جمع آوری آنان خواهد شد.از سویی دیگر ایجاد این پایگاه‌ها در مناطق صعب العبور خود مانعی دیگر است برای حمل و نقل نیروهای رژیم و از لحاظ ساختاری و امنیتی نیز مقرون به صرفه نیست و همچنین نیروهای نظامی در ایران خدمت اجباری دارند و قبول مسئولیت تعهدی از سوی این نیروها در قبال حفاظت از مرزها منفی است.

رژیم ایران سال ٨٩ مبلغ ١٦٠ میلیارد تومان برای انسداد مرزهای غرب و شمال غرب، شرق و جنوب شرق ایران هزینه کرد که از این میزان تنها احداث چند کیلومتر دیوار مرزی در سیستان و بلوچستان بوده است و مابقی امکان اجرای آن فراهم نشده است.

با توجه به وضعیت کنونی منطقه و اوضاع اقتصادی ایران و همچنین تجربه گذشته رژیم از احداث مکان‌های نظامی در مرزها و داخل شهرهای کوردستان، میلیتاریزه کردن تنها هزینه‌ای اضافی بر دوش رژیم بدون سود است.