متن سخنرانی هیئت نمایندگی حزب دمکرات کردستان ایران

 در هفتمین نشست سالیانه‌ی "‌مجمع دائمی ملل متحد در امور بومیان"‌، در مقر سازمان ملل متحد در نیویورک

18-02-1387

خانم رئیس!
اعضای محترم مجمع!
خانمها و آقایان!
اجازه بدهید در ابتدا مراتب سپاسگزاری خود را به خاطر تعهد و خستگی‌ناپذیری‌شان جهت مطلع نمودن این مرکز مهم بین‌المللی از مسئله‌ی بومیان به عنوان یکی از بحرانهای بسیار مهم جامعه‌ی بین‌المللی، تقدیم اعضای محترم این مجمع، ریاست محترم، گزارشگر ویژه و خانمها و آقایان بومی نمایم. همچنین لازم می‌دانم از طریق این تریبون، سپاس بیکران خود را به خاطر حضورمان در این مجمع تقدیم "‌سازمان خلق‌ها و ملت‌های بی‌نماینده"‌ (UNPO) نمایم. بسیار مهم است که از طریق این تریبون مسئله‌ی نقض حقوق بشری خلقهای بومی ایران در زیر سایه‌ی حکومت جمهوری اسلامی و نیز عدم پایبندی حکومت جمهوری اسلامی به معاهدات بین‌المللی حقوق بشر به ویژه "‌اعلامیه‌ی ملل متحد برای حقوق خلق‌های بومی"‌ مورد اشاره قرار گیرد.

 نماینده‌ی دولت جمهوری اسلامی، هنگام دادن رأی مثبت جهت تصویب اعلامیه‌ی ملل متحد برای حقوق خلق‌های بومی در سال 2007 گفت: "‌حمایت از حقوق مردم بومی در سرتاسر جهان یک مسئله‌ی اساسی برای ایران است، هرچند که ایران خود فاقد مردم بومی می‌باشد"‌. در اینجا می‌خواهم به تمامی اعضای محترم این مجمع و نمایندگی جمهوری اسلامی یادآور شوم که بنا بر تعریف مردم بومی، تمامی ملت‌های ایران که جمعیت آنان بیش از نیمی از جمعیت ایران را دربر می‌گیرد، در چهارچوب معنای مردم بومی می‌گنجند، بنابراین جمهوری اسلامی با انکار وجود مردم بومی خود، نمی‌تواند خویشتن را از نظارت بین‌المللی برهاند.
خانم رئیس!
در ایران تمامی خواسته‌های مشروع سیاسی، فرهنگی و حتی اقتصادی ملیت‌های غیرفارس به شدت رد گشته و به اتهام جدایی‌طلبی، تروریسم و سرسپردگی به بیگانه، سرکوب می‌گردند. همان طور که می‌بینید نماینده‌ی جمهوری اسلامی در این مجمع، صدای مشروع مردم بومی ایران را تروریسم نامید، سیاست امتحان پس داده و شکست خورده‌ای که از جانب کشور چین نیز علیه تبتی‌ها به کار می‌رود و حکومت ایران نیز با تردید و دو دلی و خصومت به مردم بومی ایران به ویژه کردها می‌نگرد. بازداشت غیرقانونی، شکنجه، هتک حرمت، اعدام و سربه‌نیست کردن رفتار روزمره‌ای است که رژیم در مناطق کردنشین اعمال می‌کند. تاکنون صدها شخصیت سیاسی، مذهبی، فرهنگی و فعال حقوق بشر و حقوق زنان، قربانی تروریسم دولتی جمهوری اسلامی ایران در داخل و خارج کشور گشته‌اند.
اقدام نفرت‌انگیز تروریسم دولتی رژیم علیه مردم بومی کرد در دادگاه میکونوس در سال 1997 عیان گردید که طی ان دادگاهی در المان به صراحت مقامات ارشد جمهوری اسلامی از جمله رهبر کنونی و رئیس جمهور وقت را به صدور دستور قتل 4 رهبر کرد در سال 1992، یعنی دکتر صادق شرفکندی و همراهانش محکوم نمود. همچنین رژیم در سال 1989 نیز دکتر عبدالرحمن قاسملو و یارانش را نیز به قتل رساند. براساس اطلاعات موجود صدها فعال سیاسی در زندان‌های رژیم در وضعیت نامناسبی به سر می‌برند و بسیاری از فعالان سیاسی نیز با خطر مرگ دست و پنجه نرم می‌کنند و یا اطلاعی از محل بازداشت آنان در دست نیست.
ما خواستار آنیم که مجمع دائمی یک هیئت حقیقت یاب جهت بررسی وجود مردم بومی ایران و وضعیت آنان به ایران اعزام دارد و از دولت ایران بخواهد ویژگی‌های ملیت‌های بومی ایران را به رسمیت بشناسد و به تعهداتش در "اعلامیه‌ی ملل متحد برای حقوق مردم بومی" که خود آنرا امضاء نموده، احترام بگذارد.
در حکم زندان و اعدام فعالان بومی کرد به ویژه "عدنان حسن‌پور، هیوا بوتیمار، محمدصدیق کبودوند، هانا عبدی، روناک صفارزاده و بسیاری دیگر تجدیدنظر به عمل آورده و آنان را آزاد نماید. و به تأسیس گروه خاورمیانه در این مجمع که در بردارنده‌ی یک جمعیت عظیم فاقد رأی در خاورمیانه می‌باشند یاری برساند.