|
همميهنان گرامى!
مردم مبارز كردستان!
روز دوشنبه مورخ 10/11/1384 خورشيدى مصادف با 30/1/2006 ميلادى، هر پنج كشور عضو
دائمى شوراى امنيت سازمان ملل متحد نسبت به ارسال گزارش پروندهى هستهاى ايران به
شوارى امنيت به توافق رسيدند. توافق مزبور موجب گرديد كه در نشست اعضاى شوراى حكام
آژانس بينالمللى انرژى اتمى كه در روزهاى دوم، سوم و چهارم ماه فوريهى سال 2006
در شهر وين پايتخت كشور اتريش برگزار گرديد، پس از مذاكراتى جدى سرانجام قطعنامهى
پنج كشور عضو دائمى شوراى امنيت و آلمان پس از تغييراتى به تصويب شوراى حكام برسد.
بر اساس اين قطعنامه كه 27 كشور از مجموع 35 كشور عضو بدان رأى موافق، 3 كشور رأى
مخالف و 5 كشور نيز رأى ممتنع دادند، گزارش پروندهى اتمى ايران به شوراى امنيت
فرستاده مىشود. چند سالى است كه اتحاديهى اروپا و آمريكا به وسيلهى آژانس بينالمللى
انرژى اتمى در تلاشند كه از طريق گفتگو مانع ساخت سلاح هستهاى توسط ايران شوند.
ايران به كرات اعلام نموده است كه هدفش از دستيابى به تكنولوژى هستهاى صرفاً مصارف
آشتيجويانه مىباشد و نه توليد سلاح هستهاى، اما تحقيقات پنهانى، مخفيانه و بدور
از نظارت آژانس بينالمللى انرژى اتمى ترديدهاى جامعهى جهانى نسبت به پنهانكاريهاى
ايران در اين مورد را افزايش داده است.
حمايت از تروريسم و گروههاى تروريستى، نقض حقوق بشر، سركوب و تهديد شهروندان، دخالت
در امور كشورهاى منطقه تحت شعار صدور انقلاب اسلامى و مخالفت با روند صلح خاورميانه
از جمهورى اسلامى چهرهاى خطرناك براى صلح و آشتى ساخته است. از اين رو جامعهى
جهانى و به ويژه غرب شديداً مخالف تجهيز ايران به سلاح هستهاى بوده و بر اين
باورند كه ايران برخوردار از سلاح اتمى، صلح جهانى را به مخاطره خواهدافكند.
مذاكرات چند سالهى كشوررهاى بريتانيا، آلمان و فرانسه به نمايندگى از اروپا و با
حمايت آمريكا تا كنون نتوانستهاند ايران را متقاعد نمايند كه اطمينان كاملى به
جامعهى جهانى و آژانس بينالمللى انرژى اتمى بدهد كه واقعاً در پى توليد سلاح
هستهاى نمىباشد. بهويژه متعاقب به قدرت رسيدن احمدىنژاد و آغاز مجدد غنىسازى
اورانيوم اين ترديد نزد جامعهى جهانى افزايش بيشترى يافته است.
سرانجام چنانكه گفته شد روز 4/2/2006، شوراى حكام آژانس بينالمللى انرژى اتمى
تصميم به ارجاع گزارش پروندهى هستهاى ايران به شوراى امنيت گرفت كه در نفس خود
نشانهى بيزارى جامعهى جهانى و به ويژه كشورهاى تصميم گيرنده نسبت به ايران مىباشد.
نكتهى حائز توجه در اين ميان موضع كشورهاى روسيه و چين است كه تا پيش از توافق
لندن، ايران به حمايت آنها دلگرم بود. اما ظاهراً روابط تجارى و منافع كشورهاى
مذكور و حتى اروپا نيز نتوانستهاند بر مخاطراتى چيره شوند كه ايران مجهز به سلاح
هستهاى براى صلح جهانى ايجاد خواهد نمود. اين تصميم در عين حال مؤيد اين واقعيت
است كه ايران روز به روز در جامعهى جهانى منزوىتر گشته و بيشتر به حاشيه رانده
خواهد شد.
بى ترديد مسئوليت كليهى عواقب ارجاع پروندهى اتمى ايران به شوارى امنيت سازمان
ملل متحد بر عهدهى رژيم ضد مردمى و ضد بشرى جمهورى اسلامى است، كه با سياست بحران
آفرين و ناشيانهى خود سرنوشت مردم ايران را دستخوش آشفتگى نموده و آيندهى تاريك و
مبهمى را فرارويشان قرار داده است. مناسبترين راه نجات از اين شرايط دشوار و
نامطلوبى كه مردم ايران گريبانگير آن شدهاند، مبارزهاى همگانى براى سرنگون ساختن
رژيم جمهورى اسلامى و استقرار نظامى مردمى و دمكراتيك به جاى آن مىباشد تا هم
ايران بتواند در سطح بين المللى جايگاه شايستهى خويش را بازيابد و هم ملتهاى ايران
به حقوق خويش نائل گشته و آزادانه زندگى نمايند و هم اينكه جامعهى بين المللى نيز
از عفريت جمهورى اسلامى ايران رهايى يابد.
دفتر سياسى
حزب دمكرات كردستان ايران
16/11/1384 ـ 5/2/2006 |
