نقص حقوق بشر تحت لوای بازگشت به اصول وارزشهای انقلاب

ن: شورش

انسان از همان لحظه ای که چشم به جهان می گشاید و در قافله بشریت مسافر و همراه این کاروان مىشود مشمول حقوقی مانند حق زندگی _ کار _ خوردن و آشامیدن _ اندیشه و فکر.....مى‌شود که به آن حقوقی انسانی و طبیعی هر فرد اطلاق مى‌شود ذات و طبیعت انسانی اقتضا مى‌کند که انسانها برای فرار از تنهایی و رویارویی با مشکلات دور هم جمع شوند و با رعایت حقوق همدیگر با هم در تعامل باشند.
انسان به ضرورت خصوصیات انسانی مثل قدرت طلبی _ زیاده خواهی خودنمایی – حسادت و... به خشونت روی مىآورد و در نتیجه برای رسیدن به اهداف فوق ناچار به تضیع حقوق دیگران مى‌شود چنگها تجاوزات و کشتارها همگی نتیجه خودخواهی انسان هاست .
حقوق بشر مقوله ای است که قدمتی به تمدن بشری دارد و به صورت مفهومی کلی و تفسیرپذیر در طول زمان فرازونشیب هایی داشته است حتی دیکتاتورترین افراد و وحکومتها خود را مدافع آن دانسته و مى‌دانند. بعد از جنگ جهانی دوم و تشکیل مجامع عمومی دنیای امروز در مورد میثاق و منشور حقوق بشر به اجماع رسیده اند ایجاد کنوانسیونها و جدید آشورای حقوق بشر سازمان ملل حکایت از اهتمام جهانی به آن دارد.
رژیم جمهوری اسلامی با کارنامه سیاه خود یکی از ناقض ترین کشورهای حقوق بشر مىباشد. مردم ایران که سالها تحت ستم رژیم پهلوی بودند برای رسیدن به صبح آزادی و به دست گرفتن سرنوشت خویش قیام کردند غافل از اینکه آینده ای که در انتظار آنهاست تاریکتر و وحشتناکتر از گذشته خواهد بود رژیمی زمام امور را به دست مىگیرد که بنیانگذار آن حقوق بشر را حقوق بشر و اقتصاد را مال چهارپایان مىداند. رژیمی ایدولوژیک که با کارد مصلحت دینی حقوق انسانی و آزادی را به مسلخ مىبرد و هیچ اعتقادی به پلورالیسم سیاسی _ آزادی اندیشه و بیان _ حقوق قومیتها و اقلیتها ندارد و در مقابل خواست به حق آنها دستور جهاد صادر مىکند.
در طول 27 سال که از عمر نظام جمهوری اسلامی مىگذرد بسته به وضعیت و شرایط رژیم نقض حقوق بشر همواره استمرار داشته اما آنچه امروز بسیار نگران کننده و اسفبار است نقض حقوق انسانی در دولت عدالت محور و مهرورز احمدىنژاد است در شرایطی که توجه جهانیان به مسئله جنجال برانگیز هسته ای معطوف است دولت سرکوبگر احمدىنژاد به بهانه بازگشت به ارزشها و اصول اولیه انقلاب به سرکوب مردم ایران و آزادی خواهان مىپردازد.
همگان واقفند که اصول و ارزشهای اولیه انقلاب همان دوران سیاه و وحشتناکی است که حتی بسیاری از نیروهای درون حاکمیت از آن به عنوان دوران اشتباهات انقلابی یاد مىکنند اما کسی نمىداند که احمدىنژاد چه چیزى در آن یافته که قصد ارتجاع به آن را دارند شکی نیست این دنبال کردن همان پروسه کشتارهای وسیع _ اعدام مخالفان _ سرکوب دگراندیشان و ایجاد جامعه ای تک صدا که در آن فقط صدای حاکمیت شنیده مىشود مىباشد.
موارد زیر گوشه کوچکی از نقض حقوق بشر زیر لوای پروسه ارتجاع به اصول و ارزشهاست:
1ـ عدم اجازه فعالیت به تشکل های دانشجویی و سرکوب شدید در دانشگاهها و زندانی نمودن دانشجویان مبارز.
2ـ حذف اساتید روشنفکر و دگراندیش به جرم داشتن عقیده سکولاری و لیبرالی و در واقع شروع انقلاب فرهنگی دوم.
3ـ سلب حقوق زنان به بهانه مبارزه با بدحجابی و سنگ سار نمودن آنها.
4ـ بستن روزنامه ها و مجلات و فیلترکردن سایتها به بهانه اقدام علیه امنیت ملی .
5ـ تشدید فشار و سرکوب قومیتها و اقلیتهای دینی .
6ـ کشتن و از بین بردن زندانیان سیاسی با روشهای مشکوک مانند کشتن اکبر محمدی و فیض مهدوی.
7ـ اخذ اقرار و اعترافات تحت فشار از زندانیان مانند اعترافات جهان بیگلو.
8ـ سرکوب شدید اجتماعات و اعتراضات صنفی
در یک تعریف کلی اصول و ارزشها (مجموعه ای از اعتقادات و اخلاقیات که مورد پذیرش همه یا دست کم اکثریت افراد یک جامعه است)
اما اصول و ارزشهای انقلاب ایران را چگونه مىتوان تعریف کرد ؟ و آیا اصولا با تعریف فوق همخوانی دارد؟
مسلم است :
ـ رژیمی تروریستی که مخالفان خود را با سبوعانه و دغل بازترین شیوه ها به قتل مىرساند .
- به زنان و دختران مبارز در زندانها تجاوز مىکند.
- کمترین حقی برای زندانیان سیاسی قائل نیست .
- اقليتهاى ایران مانند کردها و بلوچها را به دلیل مطالبات قومی با وحشیانه ترین شیوه ها سرکوب مىکند.
- به گسترش مواد مخدر و ایجاد فحشا دامن مىزند.
نه تنها برای اصول وارزش های والای انسانی کمترین حرمتی قائل نیست بلکه برای بقا وحاکمیت خود همه ارزشها و همه حقوق انسانی راز برپا مى‌گذارد .
اما مردم ایران خواهان حرکت به جلو _ رسیدن به ترقی وپیشرفت ودرنهایت دمکراسی وآزادی واحقاق حقوق از دست رفته خود مىباشد و آنچه محکوم به نابودی و شکست است ارتجاع از نوع احمدى نژاد است.