|
این سه تن که از اعضای انجمن
زنان آذرمهر سنندج بوده و چندين ماه است كه در بازداشت به سر میبرند، طی یک تماس
تلفنی از زندان عمومی سنندج با دبير انجمن آذرمهر از وضعيت خود و شرايط زندان سخن
گفتهاند.
آنها در اين تماس كوتاه تلفنی
تأكيد كردند كه ما هيچ گناهی غير از حقخواهی نداريم و تنها جرممان تلاش برای
برابری انسانها بوده، انسانهايی كه به واسطهی مليت و جنسيت خود در اين كشور مورد
تبعيض قرار گرفته و میگيرند. ما به نام انسان خواهان حقوق انسانی خود بودهايم و
در مقام يك شهروند خواستهايم تا به حقوق شهروندیمان احترام گذاشته شود و امروز پس
از گذراندن ماهها حبس در شرايط زجرآور به جرم ناكرده و اتهامات واهی كه به ما نسبت
داده شده ذرهای از باورها و اعتقاداتمان كاسته نشده و چه بسا با مشاهده شرايط
زندان و برخورد با زنان زندانی بيش از پيش به حقانيت خواستههایمان پی بردهايم.
هانا و روناك و فاطمه گفتاری، در بخش ديگری از صحبتهایشان به زنانی اشاره كردهاند
كه به تعبير آنان سالهاست در فراموشخانههای ندامت به سر میبرند و كسی از آنها
خبری نگرفته و حتی برخی از خانوادهها وجود آنان را انكار میكنند و نبودشان را بر
حضورشان در زندان ترجيح میدهند. اين زنان اكنون كه فعالان زن را در كنار خود
میبينند نه به راحتی، اما آرام آرام اعتماد میكنند و درد دل خويش را بر زبان
میآورند و از مشكلات خانوادگی و اجتماعی كه در حضورشان در زندان تأثير بسيار داشته
و نیز وضعيت نامطلوب زندان و رفتار نامناسب زندانبانان میگويند، به اين اميد كه
صدایشان پژواكی يابد.
اين تماس كوتاه با اين جملهی كوتاه خاتمه میيابد "ما را فراموش نكنيد." |
