• روزنامەی کوردستان
  • Agirî
  • بیری خوێندکار
  • لاوان
  • ژنان
  • کانال تیشک تی وی
  • نرگز
١٨ اکتبر ٢٠١٧ میلادی - ٢۶ مهر ١٣٩۶ خورشیدی  

نیم نگاهی به سیر تغییرات نهادهای متولی تنبورنوازی در کرماشان

میلادی: ٢٠-٠٢-٢٠١٧ - خورشیدی: ١٣٩۵/١٢/٠٢ - ١١:۵٢ تاران سایز فونت: بزرگتر‌کوچکتر
نیم نگاهی به سیر تغییرات نهادهای متولی تنبورنوازی در کرماشان
وحید میربیگی

"فوکس(fuchs) معتقد است نمی‌توان کتمان کرد که موسیقی محصول و زاییده‌ی نوعِ انسان است، یعنی هر جا که او پا گذاشته، موسیقی پدید آمده است. در شرایط اجتماعی نوین، معدود نقاطی وجود دارد که موسیقی به آن راه نیافته باشد و کمتر زمان‌هایی است که هیچ اثر موسیقایی در آن پدید نیامده باشد". (وتسلر و تسیرکر،١٣٨٣ :٣٧) یعنی پیدایش و تکاملِ موسیقی، فرایندی جمعی است و با مقاصد و معانی‌ای جمعی گره خورده است.

جامعه‌شناسیِ موسیقی در پیِ شناختِ رابطه‌ی میان هنر موسیقی و جامعه است. نسل اولِ جامعه‌شناسی موسیقی بیشتر بر فرایندهای مصرفِ آن توسط اقلیت‌های مهاجر می‌پرداخت و نسل دوم به فرایندهایِ اجتماعیِ تولید موسیقی متمرکز شد. نسلِ سوم با نقدهای آدورنو بر موسیقیِ عامه‌پسند -که به زعمِ او از ذهنِ توده خلاقیت¬زدایی و انتقادزدایی می¬کرد- جهت یافت و پوئید. نسلِ چهارم با کارهای رایزمن و طلوعِ مطالعاتِ فرهنگی پیش رفت که در آن «رابطه‌ی موسیقی، تعامل گروهی و فرایندهای هویتی درون گروه» مورد توجه قرار می¬گرفت. نسل پنجم که بیشتر روش¬های کمی را به کار می¬گیرد به «بررسی ارتباطات میان مصرف موسیقی، ذایقه¬های فرهنگی و پایگاه‌های اجتماعی افراد» نظر دارد و بوردیو مهمترین نظریه‌پرداز آن به شمار می¬رود. اما نسل ششم به خصلتِ فردیِ موسیقی و کاربردهای فردی آن در زندگی روزمره نظر دارد. نسلِ بعدی نیز به تمایزاتِ جنسیتی و اقلیتی در تولید و مصرف موسیقی متمرکز گردیده است (فاضلی،١٣٨٤).

این طور که پیداست برخی جامعه‌شناسان جامعه‌شناسیِ موسیقی را به مثابه بررسیِ کاربردهای موسیقی تعریف می¬کنند، اما "به باور بلوکوپف جامعه‌شناسی موسیقی چگونگی کاربرد موسیقی را مورد بررسی قرار نمی‌دهد، بلکه در پی کشف علت تغییر آن می‌باشد" (وتسلر و تسیرکر،١٣٨٣: ٣٨). برخی بر فرایندهای تولید آن متمرکزند و برخی دیگر بررسیِ فرایندهای مصرف موسیقی را مقدم می‌دارند. در این تحلیل به بررسیِ نوعی موسیقیِ محلی/ قومی/ آئینی می‌پردازیم و می¬خواهیم ببینیم که نهادهایِ سنتیِ مربوط به آن دارای چه بینشی نسبت بدان بوده و در تقابل با نهادهای مدرن - که دارای بینش‌هایی دیگرگونند- چگونه تعامل داشته و دارند.

تنبورنوازی، به مثابه امری قومی-آیینی از گذشته‌های دور در شهر کرماشان وجود داشته است و بی‌گمان پیش از توجه مدرنتر و عقلانیتر به هنر در سده‌ی اخیر، علاوه بر این که درون خانواده‌ها به مانند آدابی شرعی به شکلِ شفاهی و سینه به سینه بازتولید می‌شده است، توسطِ نهادهای سنتیِ جمخانه‌ای (خانقاهی) حمایت و نظارت می¬گردیده است. تنبورنوازی در وهله‌ی نخست، هنری فولکلور است.

منظور از هنرِ فولکلور، آن دستیافته‌های فرهنگی است که سازمانِ رسمیِ مشخصی به اداره‌ی آن نمی¬پردازد؛ یعنی در خانواده‌ها و در حینِ زندگی روزمره بازتولید می¬گردد و شیوه‌ی اصلیِ بازتولید و ارتقایش شفاهی است. "قلمرو فولکلور علاوه بر ادبیات شفاهی و آداب و رسوم و باورهای عامه، تمامی علوم، هنرها، تکنیک‌ها و صنایع توده‌ای مردم را نیز در برمی‌گیرد" (شیانو،١٣٨٣). هنری فولکلور ممکن است طیِ بازشناخت و رسمیّت‌یابی از سوی متصدیانِ رسمیِ گرداننده‌ی امور هنری در جامعه، بدل به هنرهای ¬زیبا/ آکادمیک یا حتی هنرِ عامه¬پسند شوند. مانند موسیقی جاز که راهِ خود را از فولکلور تا هنرِ عامه‌پسند پیمود.

بر اساس سه مجسمه کوچک بازیافت شده در خرابه‌های شوش، تنبور دارای تاریخچه‌ای مربوط به حدود ۱۵۰۰ سال پیش از میلاد است (http://tanboor.ir). این ساز در حوزه‌ی جغرافیایی گسترده‌ای حضور دارد، از هند گرفته تا مصر، و در هر خُرده‌فرهنگی، فُرم خاصی یافته و افسانه‌ها و معانیِ خاصی را با خود حمل می‌کند.

رگ و پوست تنبور در کرمانشاه به گوشت و خونِ آئین عرفانی یارسان (که به نام «اهل حق» نیز مشهور است) پیوسته است. تنبور نزد پرستندگانِ این آیین، مقدس داشته می¬شود؛ آن را جز در مناسکِ جمعی یا نیایشِ شخصی و جز در مقامات خاص نباید نواخت. نزد ِآنان جسم راهی شدنش به قبای بعدی و تجربه‌ی زندگانی دیگری می‌انجامد، تا به جانان (حق/ خدا) بپیوندد و از گردونه‌ی رنج‌آورِ تناسخ به در آید (میربیگی،١٣٨٦). در این میانه موسیقی متصل¬ترین پدیده به جان است.

این آیین ترکیب‌ساز و آواز را «کلام» می‌نامند، و منظور از کلام، نهایتِ روایتِ تغزل‌آمیزِ ممکن از پیوستگیِ جان و جانان است، پیوندِ میانِ موسیقی و جان تا بدانجاست که بر اساسِ اسطوره‌هایِ آنان، «جان» از "پذیرشِ رنجِ پوشیدنِ تن و درآمدن به دنیایِ آلوده به قصدِ پالودنِ خویشتن" سر باز می‌زد، فرشتگان تنبور نواختند و جان (روح) در سماع و ناهُشیاری تن را پذیرفت! گذشته از قداستِ این ساز، نحوه‌ی انتقالِ سینه به سینه‌ی مقام‌ها و شیوه‌های نواخت، قابل توجه است. در این آئین تقریباً همه‌ی مراسمات با تنبورنوازی همراه است. از مناسکِ نامگذاری نوزادان گرفته تا تشییعِ پیکر و... ، بسیارند کودکانی که پیش از آغاز مدرسه‌شان، با سرانگشت‌های مستانه مشقِ نوا را بر خطوطِ تارهای ساز می‌نویسند.

این امر که "آموزشِ خانوادگی"اش می‌نامیم، نوعی آماده‌سازی برای ورود به "جمخانه" است. این امر را می¬توان نوعی مراسم گذار دانست که دلالت¬های سِنی و عقلانی دارد. در طی آن، جانِ معتقد آماده‌ی فرایندِ برگذشتن از تن (سلوک) می-شود. فرد در این مراسم با نوعی اجرای جمعیِ «کلام» روبرو می‌شود، ساز و آوازی جمعی به قصدِ پیوند دادنِ جان‌ها با جانان. این امر که "آموزشِ نهادینِ سنتی"اش می‌نامیم، تا پایان زندگیِ فرد ادامه دارد، سلوکِ اخلاقی و ترقیِ هنری دوشادوشِ یکدیگر پیش می‌روند.

با ورود مدرنیته به ایران، پایش و پویشِ این هنرِ فولکلور با چالش‌هایی مواجه شد. در دوره‌های پهلوی کم‌کم سازمان‌هایی عقلانی برای مدیریت و ساماندهی به موسیقی ایران رشد یافتند، توجهِ رضاشاه به موسیقی به امور نظامیِ مورد علاقه-اش مرتبط بود؛ وی برایِ ایجادِ موسیقیِ نظامی نهادهایی عقلانی تأسیس کرد، (مثل اداره کلِ موسیقی قشون) به شدت خواهانِ غربی شدنِ امور بود و سازمانی با نام «اداره‌ی موسیقیِ کشور» را در جهتی بومی‌ستیز و غربگرا بنیان نهاد.

در دوره¬ی پهلوی دوم همین روند ادامه یافت، رواج وسایل ارتباطِ جمعی و تکنولوژیِ جدیدِ ضبط و تکثیر موسیقی و نیز چاپِ گسترده‌ترِ کتاب و علاوه بر اینها آکادمیک شدنِ موسیقی، موجبِ جلب توجهی خاص به موسیقیِ فولکلور گردید. از سویی مؤسسات دولتی به ترویجِ موسیقیِ غربی (از طریقِ ١- حمایت از سبک‌ها و ادواتِ غربی و ارزشمند نمایاندنِ آنها و ٢- رواجِ تئوریِ موسیقیِ غربی برای بررسی و تحلیل موسیقیِ سنتی/ملی) می‌پرداختند، از سویِ دیگر امکاناتِ فوق‌‎الذکر شرایط را برای انجامِ تحقیق‌هایِ مدون و علمی راجع به موسیقیِ فولکلور- توسط افراد و سازمان‌های غیردولتی- فراهم کرد. ظهور مدرنیته تأثیرات غیرمستقیم‌تری را نیز در پی داشت، از جمله بدعت‌هایی که – به دلیل تحصیلاتِ نخبگانِ آن و آشنایی آنان با اندیشه های دیگر- در خودِ این آیین پدید آمد و موجبِ کاربستِ سازهای دیگری به غیر از تنبور در مراسمات و ایجاد تحولاتی در خودِ ساز (مثل اضافه کردنِ یک سیم) شد.

این عوامل روی هم رفته، هم بذرِ نوعی افسون‌¬زدایی از سازِ تنبور و مقامات آن را می‌کاشت و هم باعث نوعی روی برگرداندنِ خُرده‌فرهنگِ مذکور از جامعه و خصوصی‌تر کردنِ مراسمش می‌شد. توجه و تحقیق درباره‌ی مقام‌های تنبور در شرایطی فزونی یافت که به طور ِهمزمان، تحقیقات علمی-تاریخی نیز درباره این آیین و تبار ِ ناشناخته¬ی آن پرشُمارتر گشته بود. مقام‌خوانانِ سُنتی (که هنرِ خویش را جز به مثابهِ امری درون قومی و مقدس تلقی نمی¬کردند) در برابر محققانی که به جمع‌آوری و بررسیِ مقامات علاقمند بودند مقاومت نموده و از ورودِ دیگران به اجراهایِ جمعیِ جمخانه‌ای کمابیش ممانعت به عمل می‌آوردند.

کلام‌ها در این اجراها دارای سه عنصرند: ١- تنبورنوازیِ یک تن یا بیشتر ٢- آوازِ یک تن (خوانشِ شعرهای هجایی مقدسی که به زبان کوردی گویش هورامی سروده شده است) ٣- همخوانیِ جمع.

اشعار مذکور دارایِ فُرمِ رواییِ خاصی است و غالباً شاملِ دیالوگ‌های متقابلِ بنیانگذارانِ این نحله می‌شود. با توجه به اصولِ اعتقادیِ آنها درباره‌ی "مظهریت و مهمان شدنِ جان/روح" (میربیگی،١٣٨٦) به نظر می‌آید که پیشترها هر فردِ حاضر (یار) تنبور برمی‌گرفته و با مهمانیدنِ جانِ یکی از بنیانگذاران این آئین در جسم خویش، دیالوگ‌های وی را به آواز ادا می¬کرده است و بدین طریق نمایشنامه‌ای آئینی/موسیقایی اجرا می‌گشته است (البته در حالِ حاضر این مراسم بیشتر به صورتِ آواز یک تن و هماواییِ دیگران اجرا می‌گردد).

پس از انقلاب به تدریج، نوعی تمرکزگرایی فرهنگی پدید آمد و دستگاه‌‍های ایدئولوژیکِ دولت بر ضدِ ایدئولوژیِ پهلوی بسیج شدند، برای "انقلابِ مدام" برنامه‌ریزی¬هایی صورت پذیرفت و مقارن با معرفی آئین‌های به رسمیت شناخته‌شده در قانونِ اساسی، بحث‌های دینی/ سیاسی درباره‌ی به رسمیت شناخته شدنِ انواعِ موسیقی فزونی یافت.

در اوایلِ انقلاب و جنگ ٨ ساله –به اقتضای شرایط- استفاده از موسیقی انقلابی تنها وجهِ رایج و رسمی (صدا و سیمایی) بود. پس از آن نیز ادارات دولتی به قصدِ مدیریتِ هنر و اسلامی کردنِ آن مشغول به کار شدند، ( تلویزیون از نمایش دادن ِ ساز معذور شد و...). این مدیریت توسط حوزه هنری، اداره ارشاد اسلامی، امور فرهنگی پایگاه‌های بسیج و نهادهای رسمی/ نیمه‌رسمی دیگر انجام می‌شد.

از آنجا که در ایران رسانه‌ها در اختیار دولت هستند، آموزه‌های تلویزیون و دیگر رسانه‌ها، خواه ¬ناخواه با "آموزشِ خانوادگی"ِ کلام ناهمسو بوده¬اند. علاوه بر این، بیشتر شدن تعامل اجتماعی در سطوح مختلف موجب شده تا نسبت به کلام‌ها تسامحِ بیشتری پدید آید و تحقیقاتِ گسترده‌تری راجع به آنها صورت پذیرد. "آموزش خانوادگی" با افسون‌زدایی از کلام و تنبور روبه‌رو شده است. آن تقسیم‌بندیِ سفت و سخت از نواخت‌ها که قبلاً شکسته نمی‌شد ( ١- آهنگِ مقامی/ حقّانی= ٧٢ کلامِ آئینیِ متصل به جان. ٢- آهنگِ مجلسی= سروده‌ها و نواخت‌هایی باستانی/ حماسی که به احترام و یادبودِ گذشته‌ی تاریخی خوانده می‌شد. ٣-آهنگِ مجازی= هر نواختی به جز دو دسته‌ی اول) با انعطافِ بیشتری در کار است. گذشتگانِ این آیین معتقد بودند فقط با نواختنِ مقامِ حقّانی است که تنبور می‌گرید و جان را به جانان پیوند می‌زند، اما اکنون که نواختنِ هر آهنگی توسطِ آن عادی و عادی¬تر شده است، این امر به افسون‌زُدایی از تنبور و نیز کمتر شدن ِ الزاماتِ درون قومی برای حفظِ مقام‌ها و اجراهای خاص انجامیده است.

"آموزشِ نهادینِ سنتی" که در اختیارِ جمخانه‌ها بود، پس از انقلاب می‌بایستی تحت مجوز و نظارت ادارات ارشاد و سازمان اداره اوقاف و امور خیریه کار می‌کرد. اگر بخواهیم اوجِ تأثیرِ این نظارت‌ها و جهت‌دهی‌ها را بیابیم، بهتر است به یکی از اقداماتِ این نهاد که دیگر از موضعِ سنتی خود بسیار فاصله گرفته است، اشاره کنیم. آئینِ یارسان، با نگاهِ همه‌خدایی‌اش، همه‌ی موجودات را حاملِ جانان می‌داند، جانِ هر موجود در مرحله‌ای از تکاملِ خود در جسمِ حاضر جای گرفته است و مرگِ آن موجود، چیزی جز تعویضِ شادی‌آورِ جسم نیست! پای نهادنِ به جسمِ بعدی و آغازِ حیاتی دوباره است. تمامیِ پدیده‌ها و آدمیان در این آیین مقدسند و نواختنِ تنبور بر پیکره‌ی کسی که می‌میرد دعوت دوباره‌ای از روح/ جانِ او برای پذیرفتن قبایی دیگر و پالوده شدنی چندباره است. اما تعامل نهاد آموزش سنتی با ارگان‌های دولتی به گونه‌ای بوده است که در مراسم عاشورا عزاداری‌هایی ویژه را با تنبورنوازی و کلام‌خوانی انجام می¬دهند.

تعاملِ نهادِ آموزشِ سنتیِ این هنرِ فولکلور با نهادهای دولتی/ رسمی و نیز سرنوشتِ آموزشِ خانوادگیِ تنبورنوازی امری قابلِ توجه است و موضوعی شایسته‌ی بررسی‌های مردم‌شناختی و جامعه‌شناختی است که امید انجام آن توسط صاحب‌نظران می‌رود.

منابع:

وتسلر، مجله ی "مقام موسیقایی" اسفند ١٣٨٣ - شماره ٣٦
فاضلی، مجله‌ی "فرهنگ و آهنگ" مرداد ١٣٨٤ - شماره ٦
اویددنسو شیانو، حمیدی، کاظم، نشریه "کتاب ماه هنر" آذر و دی ١٣٨٣ - شماره ٧٥ و ٧٦
میربیگی، وحید، "فصلنامه زریبار" سال یازدهم، تابستان ١٣٨٦ شماره ٦٤
بالاترین چاپکردنی ئەم بابەتە

روزنامە کوردستان
روزنامەی کردستان ش.٧١٠ در این شمارە می‌خوانید:

ــ زندانی سیاسی وجود ندارد
ــ خاورمیانه در مقابل یک دوراهی، دموکراسی و احترام به حقوق اقلیت ها و
حق تعیین سرنوشت یا ادامه جنگ و کشتار
ــ ایران محــــور شرارت منطقه
ــ جنوب کوردستان و محوریت مبارزاتی ملت کورد
  • ما فاتحان تاریخ بشری هستیم و شما شکست خوردگان تاریخ ما فاتحان تاریخ بشری هستیم و شما شکست خوردگان تاریخ
    اتوریتەی اشغالگری و ذهنیت‌های تمامیت‌خواە، آنگاە کە منافع خود را برای خود و منافع دیگران را نیز برای خودشان فرمولە می‌کنند، آزادی و حقوق افراد را با خیرەسری مشروط می‌کنند و خط قرمز را برای خواستەهای دمکراتیک دیگران تعیین می‌کنند.
  • جنوب کوردستان و محوریت مبارزاتی ملت کورد جنوب کوردستان و محوریت مبارزاتی ملت کورد
    یا باید از مشکلات کشاورزها آگاه باشیم که به عنوان مثال دولت طی برنامه‌ای از پیش تعین شده اقدام به خرید ارزان محصولات آن‌ها می‌کند.
  • زندانی سیاسی وجود ندارد زندانی سیاسی وجود ندارد
    در سرزمینی تحت سلطه دیکتاتوری و فاشیست، چیزی به نام زندانی سیاسی نمی‌تواند معنایی داشته باشد و اصلا دال مناسبی برای اشاره به چیزی واقعی نیست. در واقع مفهوم زندانی سیاسی می‌تواند مفهومی گمراه‌کننده و تحریف‌کننده باشد.
  • جنوب کوردستان و محوریت مبارزاتی ملت کورد جنوب کوردستان و محوریت مبارزاتی ملت کورد
    از سویی دیگر نباید نیروی عظیم انسانی و ژئوپلوتیک حساس جنوب زاگرس را فراموش کنیم و این فاکت نقش و جایگاه بسزایی در جنبش کوردستان دارد. رژیم بر واقعیت‌های ذکر شده واقف و آگاه است و آنچنان او را به هراس انداخته که تحلیلی‌ است بر شدت عمل رژیم تروریستی ایران در نابود کردن بنیادهای انسانی در این بخش از کوردستان.
  • برای آنانی که به خاموشی نه گفتند به بهانه بازداشت پنج فعال کرماشانی برای آنانی که به خاموشی نه گفتند به بهانه بازداشت پنج فعال کرماشانی
    در کرماشان، قلب کوردستان، مردان و زنانی گام در خیابان‌ها نهادند و فریاد کشیدند که پرنده نیز از پر کشیدن هراس داشت. اما آنان با خود اندیشیدند تا به کی حقارت؟؟ تا به کی جان دادن و دم برنیاوردن؟؟ و بر آن شدند که سکوت سهمگین و رخوت حاکم بر شهر را بشکنند و فریاد برکشند که: "شهر زنده است ، شهر در خروش است".
  • مصطفی هجری در ٢٥مین سالیاد ترور دکتر صادق شرفکندی: با تمام توطئه‌هایی که رژیم جمهوری اسلامی و سایر رژیم‌های مستبد علیه ملت کورد اجرائی کردند، نه تنها نتوانستند کورد را به زانو درآورند بلکه امروزه کورد در شرایط مناسب سیاسی قرار دارد مصطفی هجری در ٢٥مین سالیاد ترور دکتر صادق شرفکندی: با تمام توطئه‌هایی که رژیم جمهوری اسلامی و سایر رژیم‌های مستبد علیه ملت کورد اجرائی کردند، نه تنها نتوانستند کورد را به زانو درآورند بلکه امروزه کورد در شرایط مناسب سیاسی قرار دارد
    در این تیم ترور افرادی از حزب‌الله لبنان، یکی از اعضای شیعه لبنان و خود ایرانی‌ها که همگی در ایران و تحت نظارت سپاه پاسداران و و سازمان اطلاعات آموزش دیده بودند، به صورت مشترک و طی برنامه‌ای از پیش تعین شده، ترور مذکور را انجام می‌دهند.
  • دولت کوردستان، جغرافیایی برای زندگی آزاد دولت کوردستان، جغرافیایی برای زندگی آزاد
    دولت مستقل کوردستان در جنوب هم بنیاد نهادن اراده ملی است و هم گامی تاریخی مهمی است که شاید امروز نتوان به روشنی و وضوح لذت‌ها و رنگ‌های آن را مشاهده کرد اما همانقدر که دشمنان کورد و به ویژه جمهوری اسلامی از این امر خشمگین و با تمام توان آنرا مورد تهدید قرار می‌دهند و تعدای به اصطلاح روشنفکر فارس، اما در واقع متحجر و فاشیست که ادامه جمهوری اسلامی‌اند از استقلال کوردستان به هراس افتاده‌اند که این خود اشاره‌ای‌ست به حقیقت دولت مستقل کوردستان.
  • کودکان، قربانیان اصلی رژیم فاشیستی ایران کودکان، قربانیان اصلی رژیم فاشیستی ایران
    در حال حاضر در زندان‌های رژیم فاشیستی جمهوری اسلامی ایران زندانیان زیادی وجود دارند که تنها جرم آن‌ها حمایت و دفاع از حقوق این کودکان است اما متاسفانه حاکمیت این افراد را که چیزی جز قائل شدن حق زندگی برای کودکان این سرزمین و آب و خاک خواستار نیستند را مجرم دانسته و آن‌ها را دشمن نظام و اسلام قلمداد می‌کند.
  • زن و رویاهایی که در دنیای مردسالارانه فنا می‌شوند زن و رویاهایی که در دنیای مردسالارانه فنا می‌شوند
    وقتی به دوستانم مراجعه می‌کنم و چهره‌های افسرده‌شان را می‌بینم که وا اسفااا، ما چه کردیم!! مگر درس نخواندیم! مگر زحمت بسیارنکشیدیم!
  • توتالیتاریسم و جامعه توتالیتاریسم و جامعه
    همچنین در عصر حاضر در سیستم عراق پیشین و سوریه امروزی می‌بایست و باید عضو حزب بعث صدام و حزب بعث خانواده اسد باشد.
  • اصلاح‌طلبی ایرانی و عشق یک طرفه اصلاح‌طلبی ایرانی و عشق یک طرفه
    البته چون اصلاح‌طلبان کورد تنها در سطح دیپلماسی عمومی آنهم در فصل انتخاباتی بدان‌ها اجازه عرض اندام داده می‌شود، پس باید اظهار کرد کابینه دوم روحانی خطی پایان پدیده اصلاح‌طلبی در کوردستان است.
  • شهر شوری در سر دارد شهر شوری در سر دارد
    مردم دیگر تحمل آنرا ندارند که هرگونه تجمع، حرکت و یا کوچکترین خواست‌شان، با گلوله‌های نیروهای رژیم روبرو شود و روزی شهر تصمیم خواهد گرفت که تفنگ به دست بگیرد و در دل شهر به روی کاخ لرزان جمارانی‌ها آتش بگشاید.
  • دیدگاه امنیتی جمهوری اسلامی و جنگ نرم علیه کوردستان دیدگاه امنیتی جمهوری اسلامی و جنگ نرم علیه کوردستان
    بنابراین در استراتژی امنیت رژیم، کوردستان مساله‌ای است که شیوه حکمرانی جمهوری اسلامی، پروژه ملت-دولت فارس، عمیق شدن بحران آب و استراتژی کمربند شیعه در منطقه -که رویای مشترک ناسیونالیسم فارس و شیعه‌گرایی ایرانیست- را با تهدید جدی روبرو می‌سازد، به همین خاطر نیز تحلیل‌گر سپاه و بیت خامنه‌ای آشکارا معترف است که چهل سال آینده، ٤٠ سال رویارویی کوردستان با دستگاه‌های امنیتی و سرکوبگر رژیم جمهوری اسلامی است.
  • متن سخنان کریم پرویزی، عضو دفتر سیاسی به مناسبت ٧٢مین سالروز تاسیس حزب متن سخنان کریم پرویزی، عضو دفتر سیاسی به مناسبت ٧٢مین سالروز تاسیس حزب
    فاشیسم قصد سلطه بر تمام جهان را داشت، فاشیسم می‌خواست که رهبری تمام ملت‌های جهان را در دست بگیرد و فقط نژادی که او آنرا برتر می‌دانست سرور و حاکم جهان باشد.