• روزنامەی کوردستان
  • Agirî
  • بیری خوێندکار
  • لاوان
  • ژنان
  • کانال تیشک تی وی
  • نرگز
٢٣ ژانویە ٢٠١٨ میلادی - ٠٣ بهمن ١٣٩۶ خورشیدی  

روحانی و حقوق بشر

میلادی: ٠٨-٠۵-٢٠١٧ - خورشیدی: ١٣٩۶/٠٢/١٨ - ١٨:٣١ تاران سایز فونت: بزرگتر‌کوچکتر
روحانی و حقوق بشر
آسو صالح

بخش سوم از سلسه یادداشت‌های "روحانی، مهره ای حیاتی برای نظام"


در بخش‌های قبلی این یادداشت چگونگی مهندسی انتخابات ریاست جمهوری گذشته بررسی شد و سپس دلیل اینگونه مهندسی و آوردن روحانی بیان گردید. همچنین نگاهی به کارنامه چهار سال اخیر روحانی و مقایسه آن با شعارهای سرداده شده در رابطه با اقلیت‌های (ملی و مذهبی) انداخته شد.

بررسی کارنامه چهار سال اخیر حسن روحانی به عنوان رئیس‌جمهور برآمده از آن مهندسی روانی، یک تقابل را عیان می کند: تقابل وعده‌های داده شده (از سوی روحانی به مردم) و وظایف تعیین شده (از سوی حاکمیت به روحانی). در حالی که روحانی تقریبا توانست از عهده وظیفه تعین شده برایش برآید، ولی به هیچ یک از وعده‌های داده شده به مردم و در راس آنها درباره حقوق بشر، عمل نکرد.

در این بخش، وعده‌های داده شده از سوی روحانی در زمینه حقوق بشر و عملکرد دولت وی در چهارسال گذشته در این باره، بررسی خواهند شد.

زمانی که حسن روحانی به مقام ریاست جمهوری رسید، بخشی از فعالین حقوق بشر و مردم امیدوار بودند که وضعیت حقوق بشر و آزادی‌ها بیشتر شود. مساله حقوق بشر یکی از ابزارهایی بود که روحانی قصد داشت با استفاده از آن چهره متفاوت‌تری از دولتش به جامعه بین‌الملل نشان دهد و بدین ترتیب اولین گام در راستای وظیفه محوله برای توافق هسته‌ای با غرب را بردارد. در همین راستا، در همان روزهای نخست دولت یازدهم، تعدادی از زندانیان سرشناس در زندان‌های مرکز آزاد شدند و حتی چند روز تویتر و فیس بوک بدون فیلتر قابل دسترسی بودند. رژیم، که پیشتر اعدام‌ها را در رسانه‌های خود اعلام می کرد، اما در این مدت تعداد زیادی از اعدام‌های انجام گرفته را پنهان کرد. در همین رابطه سازمان عفو بین‌الملل، در گزارش سالانه خود درباره اعدام در کشورهای جهان، اعلام کرد که ‌”دست کم ۴۵۴ نفر در ایران اعدام شده اند که مقامات جمهوری اسلامی آنها را اعلام نکرده اند”. اما وضعیت که متغیر وابسته به روند توافق با غرب بود، ناگهان تغییر کرد (در بخش مربوط به توافق با کشورهای ۵+۱ این مساله تشریح خواهد شد).

امید بهبود وضعیت حقوق بشر به زودی از بین رفت. روحانی در اولین اقدام و با معرفی وزرای کابینه، مصطفی پورمحمدی، از اعضای هیات سه نفره برای اعدام‌های دهه شصت و نیز وزیر کشور دولت اول محمود احمدی نژاد را به عنوان وزیر دادگستری معرفی کرد. امری که با واکنش سه نهاد حقوق بشری بین المللی (دیدبان حقوق بشر، گزارشگران بدون مرز و کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران) روبرو شد. این سازمان‌های حقوق بشری این اقدام روحانی را “یک پیام ناامیدکننده” و “توهین به خانواده های روزنامه نگاران و زندانیان سیاسی که در زمان مسئولیت پورمحمدی اعدام شدەاند” دانستند.

باردیگر دسترسی مستقیم به تویتر و فیس بوک مسدود شد. وضعیت حقوق بشر چنان روبه وخامت گذاشت که بان کی مون، دبیرکل سازمان ملل روز سه شنبه ۲۰ اسفندماه ۹۲ در ژنو گفت: “علیرغم وعده‌های حسن روحانی در دوران نامزدی‌اش در انتخابات و پس از انتخابش به عنوان رئیس جمهور، دولت جدید در خصوص ارتقای آزادی بیان و حقوق بشر، هیچ اقدامی نکرده است”. وی همچنین افزود: “رسانه‌های ایران، اعم از مطبوعات و رسانه‌های آنلاین، همچنان با محدودیت‌ها و مواردی چون توقیف و تعطیلی مواجه‌اند”. سازمان گزارشگران بدون مرز نیز پیشتر و پس از یکصد روز از ریاست جمهوری روحانی بیانیه‌ای صادر کرده و اعلام کرده بود که ‌بیلان این صد روز، ناامیدکننده است‌.

آمار اعدام‌های روز به روز افزایش یافت. اوایل مهرماه سال ۱۳۹۴، سازمان حقوق بشر ایران با صدور بیانیه‌ای اعلام کرد "به طور میانگین روزانه ۳ نفر در ایران اعدام می شوند". به گفته این نهاد حقوق بشری، در ۲۵ سال اخیر چنین آماری بی سابقه می باشد. همزمان سازمان عفو بین الملل نیز بیانیه ی جداگانه‌ای صادر کرد و با تائید روزانه ۳ اعدام در ایران، نسبت به "افزایش بی سابقه اعدام‌ها" در زمان حسن روحانی هشدار داد.

آمار اعدام‌ها چنان بالا رفت که احمد شهید، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر، اسفندماه ۱۳۹۴ اعلام کرد که "در سال گذشته ۹۶۶ تن در ایران اعدام شده اند". دست کم هشت تن از اعدام شدگان را کودکان زیر ۱۸ سال تشکیل داده اند. همچنین ۵۷ اعدام در ملا عام صورت گرفته است. به گفته وی "این تعداد بالاترین رقم اعدام در بیست سال گذشته است". احمد شهید تاکید کرد که "وضعیت حقوق بشر در ایران بسیار بدتر شده است". در گزارش احمد شهید همچنین آمده بود که در این سال، ۶ نویسنده یا هنرمند، ۲۲ روزنامه نگار و ۲۳ فعال اجتماعی بازداشت شده اند.

در زمینه سانسور و چاپ کتاب نیز وضعیت چنان بدتر شده بود که برخی از اعضای کانون نویسندگان ایران (مانند رضا خندان مهابادی) علنا با ابراز ناامیدی از وضعیت موجود اعلام کردند که شرایط ممیزی کتاب بدتر شده است. همزمان سازمان دفاع از روزنامه نگاران با صدور بیانیه ای اعلام کرد که روحانی هیچگونه بهبودی در وضعیت سانسور بوجود نیاورده است. بر اساس این بیانیه رژیم ایران یکی از هفت کشور سانسور کننده در جهان است. همزمان سازمان گزارشگران بدون مرز نیز اعلام کرد که "ایران یکی از پنج زندان بزرگ برای روزنامه نگاران می باشد".

دولت حتی در زمینه روزنامه نگاران از دو دولت قبل‌تر (احمدی نژاد) با شدت بیشتر عمل کرد. روحانی که وعده بازگشایی انجمن صنفی روزنامه نگاران را داده بود، یکسال پس از سرکار آمدن و در ۱۶ مرداد ۹۳، با اعلام دخالت در انجمن صنفی روزنامه نگاران، گفت: "دولت لایحه‌ای را در زمینه انجمن مربوط به صنف خبرنگاران تهیه خواهد کرد". این امر با واکنش شدید انجمن صنفی روزنامه نگاران مواجه شد. این انجمن با صدور بیانیه‌ای ضمن بیان اینکه این سخنان روحانی "موجب تعجب و نگرانی" هستند، اعلام کرد: “دولت به جای گردن نهادن به قانون در به رسمیت شناختن استقلال حرفه ای روزنامه‌نگاری و تشکل صنفی، در پس تفوق و سیطره دولتی بر این حرفه و تشکل صنفی و در نهایت نقض استقلال حرفه‌ای روزنامه‌نگاری است".

فشار بر زنان افزایش یافت، چنانکه علنا اعلام شد که از حقوق و مزایای "زنان بدحجاب" کاسته می شود و نیز "زنان بدحجاب" اجازه پرواز را نخواهند داشت.

در آخرین سال ریاست جمهوری، روحانی که فریبکاری و وعده‌های دروغین‌اش اینک برای همه عیان شده بود، قصد داشت که این دید منفی جامعه نسبت به خود را اندکی کاهش داده و خود را برای انتخابات دور دوازدهم ریاست جمهوری آماده کند. به همین دلیل روز دوشنبه ۲۹ آذر در یک همایش، چند صفحه تحت عنوان منشور حقوق شهروندی را امضا و ابلاغ نمود، منشوری که هیچگونه ضمانت اجرایی نداشت و تنها چهره واقعی و فریبکارانه روحانی را عیان‌تر می کرد.

در ماه‌های پایانی ریاست جمهوری حسن روحانی، سازمان دیدبان حقوق بشر باردیگر در گزارش سالانه خود ضمن انتقاد از وضعیت حقوق بشر در ایران اعلام کرد که روحانی به وعدەهایش برای تلاش جهت احترام به حقوق مدنی و سیاسی مردم عمل نکرده است.

بدین ترتیب، بهبود وضعیت حقوق بشر نیز مانند دیگر وعده‌های حسن روحانی، به آرشیو وعده‌های انتخاباتی روحانی سپرده و مدرکی شد برای اثبات فریبکاری نماینده اصلاح طلبان.

محتویات این مقالە منعکس کننده دیدگاه و نظرات وب‌سایت کوردستان‌میدیا نمی‌باشد.

لینک مرتبط:
روحانی و اقلیت‌ها
بالاترین چاپکردنی ئەم بابەتە

روزنامە کوردستان
روزنامەی کردستان ش.٧١٧ در این شمارە می‌خوانید:

ــ مصاحبه با کریم پرویزی
ــ راسان و تغییر
ــ زنان کوردستان در پیوند با راسان
ــ حسام دست پیش در گفتگو با کوردستان میدیا: عامل اصلی شدت خشونت در زاگرس این است که مردمان این منطقه در ساختار هویتی جمهوری اسلامی، چه ناسیونالیسم ایرانی و چه دینی آن، ذوب نشده‌اند
  • کریم پرویزی در مصاحبه با Tishk TV: آینده عدالت محورانه و دمکراتیک برای تمامی ملیت‌های ایران زمانی محقق خواهد شد که خواست‌های یکدیگر را محترم و به رسمیت بشماریم کریم پرویزی در مصاحبه با Tishk TV: آینده عدالت محورانه و دمکراتیک برای تمامی ملیت‌های ایران زمانی محقق خواهد شد که خواست‌های یکدیگر را محترم و به رسمیت بشماریم
    در روزهای آغازین اعتراضات ملیت‌های ایران علیه رژیم فاشیستی-مذهبی ایران، Tishk TV طی برنامه‌ای اختصاصی میزبان رفیق مبارز، کریم پرویزی، از اعضای دفتر سیاسی حزب دمکرات کوردستان ایران بود، تا به بررسی چگونگی شکل‌گیری این اعتراضات و بررسی موضع احزاب کوردستانی به ویژه حزب دمکرات کوردستان ایران بپردازد. در همین راستا متن کامل این مصاحبه در سطور زیر تقدیم حضور خوانندگان "کوردستان" می‌شود.
  • راسان و تغییر راسان و تغییر
    مقطع راسان، یا پیوند دادن مبارزات شاخ و شار، فارغ از رگه‌های تاریخی آن، نوعی تجربه‌ی جدیدی‌ست که طی آن روابط و پیوندهای بخش‌های مختلف جامعه‌ای مبارز و حق‌طلب را بازتعریف و وظایف را دوباره تقسیم می‌کند. در این مقطع، دیدگاه‌ها وسیع‌تر و وظایف بازتعریف می‌شوند و جامعه با تمام اقشار و طبقات‌اش، نقش و وظایف و امیدهای‌شان، تعریف و سازمان داده می‌شوند.
  • جمال جوانمیری در مصاحبه با کوردستان میدیا: سرچشمه‌های این حماسه چیزی نیست جز کورد بودن و انسجام ملی کوردها در برابر وقایع سیاسی و حتا طبیعی در منطقه جمال جوانمیری در مصاحبه با کوردستان میدیا: سرچشمه‌های این حماسه چیزی نیست جز کورد بودن و انسجام ملی کوردها در برابر وقایع سیاسی و حتا طبیعی در منطقه
    در همین رابطه مصاحبه‌ای داشتم با جمال جوانمیری فعال سیاسی کورد اهل کرماشان که در این روزها ساکن نروژ می‌باشد. متن کامل این مصاحبه تقدیم خوانندگان روزنامه‌ی کوردستان می‌شود.
  • فریاد راسان ملت‌ها را نمی‌شنوند فریاد راسان ملت‌ها را نمی‌شنوند
    رژیم اسلامی حاکم بر ایران و سران آن، به دلیل تحریفات بی‌حد و مرز و غرق شدن در باتلاق اعمال و تبلیغات ضدبشری و کذب‌شان، فریاد آزادیخواهی ملت‌ها را نمی‌شنوند.
  • کرماشان در پناه بی‌پناهی کرماشان در پناه بی‌پناهی
    این شرایط در حالی وخیم‌تر می‌شود که احسن علوی، دیگر نماینده‌ی رژیم در مجلس در این رابطه اظهار داشته بود: در ساخت کانکس‌ها هیچ اصل مهندسی رعایت نشده و متاسفانه نهادهای و سازمان‌های مسئول به جای انجام وظیفه، مشغول بازی کردن با جان مردم هستند و تحت لوای کمک‌رسانی، در تلاش برای دزدی بیشتر هستند.
  • دکتر قاسملو و جنبش راسیونالیسم سیاسی در کوردستان دکتر قاسملو و جنبش راسیونالیسم سیاسی در کوردستان
    تلاش‌های دکتر قاسملو برای تثبیت سوسیالسم دمکراتیک به مانند سیستمی فکری در جنبش کوردستان، تحول و نقطه عطفی محسوب می‌شود که می‌توان آنرا "راسیونالیسم سیاسی در کوردستان" نامید.
  • پیام کمیسیون سیاسی-نظامی حزب دمکرات کوردستان ایران به مناسبت ٢٦ آذر، روز پیشمرگه کوردستان پیام کمیسیون سیاسی-نظامی حزب دمکرات کوردستان ایران به مناسبت ٢٦ آذر، روز پیشمرگه کوردستان
    امروز، ٢٦ آذر در تاریخ مبارزات آزادیخواهانه‌ی ملت کورد روزی مهم و نقطه عطفی تاریخی محسوب می‌شود. هفتادودو سال پیش در چنین روزی، یعنی در ٢٦ آذر ١٣٢٤ شمسی، مردم به خروش آمده‌ی مهاباد، برای از میان بردن سازمان‌ها و نهادهای سرکوبگر حکومت به شهربانی شهر هجوم بردند و پرچم کوردستان را بر بالای آن برافراشتند.
  • یلدا و راسان یلدا و راسان
    سرود نو راسان، از فرهنگ و دیدگاه کورد و نیز دنیای فکری-عملی قاسملوی رهبر سرچشمه می‌گیرد و ناخوداگاه جامعه را به تپش وا می‌دارد و به همین خاطر است که دل خلق با دل راسانیان می‌تپد.
  • فلسفه‌ی \ فلسفه‌ی "حق" و تمامیت ارضی
    آشکار است که این جستار در شرایطی منتشر می‌شود که در روزهای پایانی آبان‌ماه ١٣٩٦ شمسی، در آلمان، تعدادی از احزاب متعلق به ملیت‌های تحت ستم و همچنین ملت حاکم، شورایی تحت عنوان "شورای دمکراسی‌خواهی در ایران" را تشکیل دادند.
  • زلزلە، سنبلی برای اتحاد ملی و بهانەای برای به چپاول زلزلە، سنبلی برای اتحاد ملی و بهانەای برای به چپاول
    این وظیفه انسانی و قانونی، که رژیم اسلامی ایران در مناطق کوردستان، خود را در برابر آن مسئول نمی‌داند، از سیاست‌ها و ایدئولوژی‌هایی سرچشمه می‌گیرد که این رژیم در مورد ملت کورد، در راس برنامه‌های خود قرار داده و این داستان و غرض‌ورزی‌ها دولتمردان جمهوری اسلامی ریشه‌ای تاریخی و باوری سرکوبگرایانه دارد که با ژرف‌نگری تاریخی و سیاسی ابعاد آن کشف و ظاهر می‌شوند.
  • سرمایه‌گذاری فاشیستی و پس‌لرزه‌های زلزله‌ی کرماشان سرمایه‌گذاری فاشیستی و پس‌لرزه‌های زلزله‌ی کرماشان
    اما عمق فاجعه و از آن بدتر سیاست‌های حکومت در عدم کمک‌رسانی تعمدی به آسیب‌دیده‌گان و نیز ممانعت از رسیدن کمک‌های مردمی به دست آنان، دولت حسن روحانی را بر آن داشت تا فضایی کاملا امنیتی و سرکوبگرانه در مناطق مذکور ایجاد کند. در همین رابطه دادستان کرماشان به بهانه‌ی مدیریت بحران، در سرپل ذهاب حکومت نظامی اعلام کرد.
  • اپوزیسیون مرکزگرای ایرانی، مانع اصلی اتحاد اپوزیسیون اپوزیسیون مرکزگرای ایرانی، مانع اصلی اتحاد اپوزیسیون
    در این مقاله با زبانی ساده و بدون تعارف و ترس از هرگونه برچسب، می خواهم به دور از احساسات ایدئولوژیکی و حزبی به بررسی این مساله بپردازم که چه شد ایران به این وضعیت رسید و چرا اپوزیسیون قادر به تشکیل اتحادی فراگیر و حرکت گام به گام به سوی سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی نیستند.
  • برج بابل برج بابل
    رویدادهای تاریخی و حتا اسطوره‌ای نیز بر این امر تاکید می‌کنند که برای آنکه جامعه‌ای را تضعیف کرد تا به سمت زوال و نابودی گام بردارد، بهتر آن است که در میان آن‌ها تفرقه و آشوب ایجاد کرد تا هم مسائل و مشکلات اصلی را فراموش کنند و هم تنها به مسائل داخلی مشغول شوند و خود به عامل نابودی‌شان بدل شوند.
  • کرماشان در آئینه‌ زلزله کرماشان در آئینه‌ زلزله
    از سوی دیگر حکومت ایران برای آنکه سیاست‌های فاشیستی‌اش در قبال زلزله‌زدگان و عدم کمک‌رسانی به آن‌ها عیان نشود مانع از ورود خبرنگاران مستقل و خارجی به مناطق زلزله‌زده شد. در همین رابطه "توماس ارد بریک" گزارشگر نیویورک تایمز آمریکا در تویتی نوشت: "همزمان با وقوع زلزله در کوردستان، به گزارشگران اجازه ورود به محل حادثه را نداده‌اند".