بيانيه‌ی جمعی از فعالان مدنی به مناسبت بيست و دومین سالياد بمباران شيميايی سردشت

11-04-1388

به دنبال حمله هوايی رژيم بعث عراق و بمباران شيميايی شهر سردشت، بزرگ‌ترين جنايت عليه بشريت بعد از جنگ جهانی دوم بر صفحات سياه تاريخ رقم خورد؛ در اين جنايت غيرانساني بيش از صدها نفر از مردم بی‌‌دفاع و شهروندان مدنی شهيد و هزاران نفر ديگر مصدوم گرديدند به گونه‌ایی که بعد از گذشت دو دهه هنوز شاهد قربانی شدن مصدومان اين فاجعه بوده و آثار و تبعات آن همچنان گريبانگير مردم سردشت و حومه می‌‌باشد. آشكار است بر اساس معاهدات و کنوانسیون‌های بين‌المللی منجمله پروتكل 1925، سلاح‌های شيميايی و بيولوژيكی جزء تسلیحات ممنوعه محسوب و به‌كارگيری آنها از جانب اعضای جامعه بين‌المللی نقض صريح تعهدات مذكور بوده و موجبات مسؤوليت بين‌المللی را برای ناقضان در پی دارد. كتمان نمی‌‌توان كرد استعمال سلاح‌های كشتار جمعی در جنگ‌ها، خصوصاً در مناطق مسكونی تجاوز به حقوق بشردوستانه و مشخصاً جنايت عليه بشريت به‌شمار می‌‌رود. اگرچه آمرين و برخی از عوامل اين فاجعه سياه به گونه‌ای گزينشی، به چنگال عدالت گرفتار آمده‌اند اما نكاتی چند پيرامون آن قابل تأمل می‌‌باشد: از يك سو پس از گذشت بيست و دو سال از اين جنايت تا كنون اقدامی در خصوص پيگيری حقوقی در دادگاه‌های صالحه و در سطح بین‌المللی انجام نپذيرفته است و از سوی ديگر قدم‌های جدی در جبران خسارت‌های مادی و معنوی وارده، به طوری كه تسكين بخش آلام مردم سردشت باشد، برداشته نشده است. مضاف بر آن سكوت حاكم بر اين قضيه و برخوردهای دوگانه با آن بر عمق دردهای مردم افزوده است.
ما در حالی در بيست و دومین سالگرد بمباران شيميايی سردشت به سوگ نشسته‌ايم که مسؤولان و نهادهای دولتی با نظارت نامتعارف و اعمال محدودیت و ممانعت از فعالیت نهادهای مدنی و متولیان مردمی این مراسم در سطح سردشت ونیز مصادره آن، فرصت اجرای هر گونه پاسداشتی را از آنان سلب کرده و بنابر این با زیر پا گذاشتن حقوق شهروندی، در راستای تقلیل دادن آن گام برداشته‌اند. در این میان فعالان مدنی و انجمن‌های غیردولتی به ویژه "انجمن متولی آن"، با سکوت، فرصت سوزی و برخورد انفعالی خود، خواسته و یا ناخواسته بر ادامه‌ی این وضعیت صحه گذاشته و در این راستا خاموشی و فراموشی را پیشه خود ساخته‌اند. با نهایت تأسف مردم و اقشار مختلف شهرستان سردشت هم با بی‌تفاوتی نسبت به سرنوشت خود دوچندان بر ابهام موضوع افزوده‌اند. بدين جهت در بيست و دومین سالیاد فاجعه اولين شهر قربانی تسلیحات شيميايی در جهان، ما جمعی از بازماندگان و قربانیان اين تراژدی دردناک تاريخی و فعالان مدنی، ضمن محكومیت دوباره آن و پاسداشت حرمت خون شهیدان و نیز آرزوی صلح و آشتی پايدار و جهانی عاری از سلاح‌های ميكروبيولوژی و كشتار جمعی، خواستار توجه و اقدام جدی متولیان و مسوولين امر نسبت به خواسته‌های مطروحه ذيل بوده و توجه جهانيان را بدان معطوف می‌داريم:
1ـ طرح پرونده شیمیایی سردشت در دادگاه‌‌های صالحه عراق و طرح دعوی در دیوان بین‌المللی دادگستری «ICJ» به منظور جبران خسارت‌های مادی و معنوی.
2ـ با توجه به محروميت نسبی شهرستان سردشت و همچنين فقدان امكانات و عدم برنامه‌ریزی مؤثر پیرامون معضلات مصدومین شیمیایی، خواستار توجه ويژه و فوری مسئولان امر به وضعيت سلامت، بهداشت و درمان مصدومان اين فاجعه هستيم.
3ـ با عنایت به عمق این فاجعه ضدبشری و حساسیت موضوع، مؤکداً از متولیان امر و انجمن‌های مسؤول می‌خواهیم نسبت به برگزاری سالیاد و مراسم پربار و پیگیری وعده‌های تحقق نیافته مسؤولین در سال‌های گذشته، بدور از هر گونه شائبه و عدول و ملاحظه کاری به وظایف خود در این راستا عمل نمایند.
4ـ ضرورت تأسیس مرکز پژوهش‌های علمی به منظور گسترش رویکرد آکادمی در رابطه با تسليحات شيميايی و عوارض و پيامدهای ناشی از بمباران شیمیایی سردشت.
5ـ ضرورت اهتمام جدی و حساسیت شهروندان سردشت، در برگزاری یادواره و بزرگداشت حرمت خون شهداء و قربانیان تراژدی 7 تیر.
آسو عباس زاده، آسو ابراهیم زادگان، آوات ذکی، آوات رشیدی، آوات رسولی، آزاد قاسمیانی، ابراهیم هدایتی، اهون سعیدی، اسکندر بهارمست، ادریس محمودی، امیر اسماعیل پور، امیر خضری، ابوبکر مولانی، پیمان شمامی، دکتر جعفر کریمی وزنه، جلال حاجی زاده، دلشاد صالح‌ زاده، رحمت شخصی، رزگار خجسته، رسول رشیدی، سیروان صالح زاده، سید کامل قادریان، سردار عبداله زاده، شهسوار عیسی زاده، صلاح ابراهیم پور، عدنان ایزدپناه، عزیز ملائی، علي‌رضا اشکانی، علی محمد، فاروق عبدالله زاده، قادر عزیز پور اقدم، کمال یحیی پور، مهدی بیگ زاده، محمد بایزیدی، محمد خضری، محمد داور، مصطفی برتافته، مصطفی اسد زاده، ناصر امینی، نجم الدین قاسمیانی، ناصر ابراهیمی، هاشم کریمیان.

.