موضعگیریهای منفی رژیم در راستای تهدید صلح جهانی

01-09-1386

حسن سلیمی
ترجمه از کردی: "‌کوردستان"
رژیم جمهوری اسلامی ایران برخلاف مسیر حرکت جامعه جهانی موضعگیری می‌کند. در حالی که جامعه جهانی بر دمکراسی، عدالت و حقوق بشر تأکید دارد، در حالی که روش اصلی مد نظر جامعه جهانی برای حل مسائل، مذاکره و دیالوگ است و در عین حالی که دولتها و زمامداران کشورهای آزاد و دمکرات جهت برون‌رفت از تنش‌های موجود و پیشگیری از بروز جنگ در نتیجه‌ی تضاد منافع ملتها به برنامه‌ریزی و زمینه‌سازی مشغولند، رژیم حاکم بر ایران همچون همیشه و بنا به سرشت خویش در مسیر مخالف در حرکت است و هنوز هم با موضعگیریهای غیرمنطقی و مخرب خود در پی عقیم‌ ساختن روند مذاکرات و منحرف‌نمودن مسیر درست رویدادها است.
رژیم اسلامی ایران که این روزها به شدت تحت فشار جامعه‌ی بین‌المللی قرار دارد، اخیراً در مورد برخی از مسائل حساس منطقه مواضعی اتخاذ نموده است که اختصاراً به آنها می‌پردازیم:

1ـ مخالفت با اجرای ماده‌ی 140 قانون اساسی عراق، اگر چه رژیم ایران تا زمان برگزاری اجلاس همسایگان عراق در استانبول، در رابطه با اقلیم کردستان عراق رسماً اتخاذ موضع نکرده بود، لیکن با اعزام افراد تروریست به درون اقلیم تحت حاکمیت کردها در عراق، به توپ بستن مناطق مرزی و بستن نقاط مرزی، نشان داده بود که به هیچ وجه تاب تحمل وجود اقلیم کردستان را ندارد. در عین حال موضعگیری جدید رژیم نسبت به مسئله‌ی "کرکوک" که از طرف منوچهر متکی، وزیر امور خارجه‌ی آن کشور ابراز شد، نمایانگر حد بی‌پایان مخالفت رژیم با حل مسئله‌ی کرکوک است.
وزیر امور خارجه‌ی رژیم در جریان شرکت در اجلاس اخیر همسایگان عراق در استانبول، پیشنهاد کرد که برگزاری همه‌پرسی در کرکوک و مناطق کردستان ـ که وی از آنها به عنوان مناطق اختلاف‌‌برانگیز یاد کرد ـ به مدت دو سال به تعویق انداخته شود. جالب توجه است که وزیر امور خارجه‌ی کشوری چنین راهکاری را پیشنهاد می‌کند که به اصطلاح به منظور بررسی و بازگرداندن امنیت به عراق در اجلاس استانبول شرکت کرده بود.
2ـ رد پیشنهاد شورای همکاری خلیج فارس، هدف این پیشنهاد که از طرف کشورهای بحرین، کویت، عمان، قطر و عربستان سعودی به ایران ارائه شده است، ایجاد کنسرسیومی با ایران برای تأمین اورانیوم غنی‌شده است. همچنانکه انتظار می‌رفت این پیشنهاد به کام رهبران رژیم ناخوشایند آمد و از سوی ایران مورد بی‌اعتنایی قرار گرفت. در طرح پیشنهادی مزبور آمده است: این کنسرسیوم مقدار اورانیوم را بر حسب نیاز برای هر نیروگاه تأمین و تضمین خواهد کرد و نباید اورانیوم غنی‌شده عرضه‌شده برای ساخت سلاحهای اتمی مورد استفاده قرار گیرد. همچنین در بخش دیگری از طرح بر لزوم تأسیس کارخانه‌ی غنی‌سازی اورانیوم در کشوری بی‌طرف و خارج از منطقه تأکید شده است.
امتناع جمهوری اسلامی از قبول طرح پیشنهادی مذکور به دو عامل اساسی باز می‌گردد. نخست، جمهوری اسلامی به هیچ وجه یارای انطباق با جامعه جهانی را ندارد و سران رژیم حفظ موجودیت حاکمیت خود را در دستیابی به سلاح هسته‌ای می‌بینند. دوم، رژیم مدتهاست در مورد مسئله‌ی غنی‌سازی اورانیوم و عدم عقب‌نشینی از مواضع هسته‌ای خود تبلیغات گسترده‌ای را به راه انداخته و وعده و وعیدهای پرگزافی را به مردم داده است و لذا راه بازگشت از مواضع تندش را بر خود مسدود نموده است. در همین رابطه روسیه پیشتر پیشنهادی را حاکی از غنی‌سازی اورانیوم در خارج از ایران به رژیم ارائه کرده بود که آن نیز به سرنوشت پیشنهادهای مشابه دچار آمد.
3ـ به چالش‌کشیدن کنفرانس آناپولیس در آمریکا، این کنفرانس که بناست اواخر سال 2007 برگزار شود و کنفرانس عرب ـ اسرائیل عنوان می‌شود، به موضع صلح میان فلسطینیان و اسرائیل اختصاص دارد. منازعه‌ی اسرائیل و فلسطینیان که دهه‌های متوالی لاینحل مانده و تاکنون منجر به وقوع چند جنگ گسترده‌ی منطقه‌ای شده است، امروز دیگر از جمله‌ی مسائل مهم جهانی قلمداد می‌گردد. در این مورد دولت آمریکا سعی بر حل مسالمت‌آمیز آن دارد و کنفرانس مذکور را به همین منظور برگزار می‌نماید. رژیم ایران با برگزاری آن کنفرانس مخالفت ورزیده و به مانع‌تراشی بر سر راه آن و جلوگیری از حل‌وفصل مسالمت‌آمیز مسئله پرداخته است، این در حالیست که فلسطینیان خود از کنفرانس مذکور به عنوان یک فرصت تاریخی نام می‌برند. دلیل مخالفت رژیم با روند صلح میان اعراب و اسرائیل به این امر برمی‌گردد که رژیم در طول حاکمیت خود همیشه یک دشمن فرضی برای خود تراشیده و تلاش نموده است که از این طریق فلسطینیان را تحریک کند.
به هر حال چنانچه جوانب هر یک از مواضع رژیم جمهوری اسلامی ایران را به دقت بررسی کنیم، درمی‌یابیم که مردم جهان و به‌ویژه مردم ایران با رژیمی دست به گریبان هستند که حاضر به تحمل صلح و تسامح در منطقه نیست و برای حفظ نظام خود دست به هر کاری می‌زند.
از این‌رو مردم جهان نمی‌بایست نسبت به مواضع ستیزه‌جویانه‌ی رژیم بی‌اعتنا باشند و عواقب منفی آن را بی‌اهمیت شمارند. هرچند رژیم با این اقدامات فقط قادر به گمراه‌سازی و تشویش اذهان بخش کوچکی از مردم منطقه شده و به نیات و مقاصد خود دست نیافته است، اما اختیار سکوت در برابر چنین موضعگیریهایی به نحوی از انحا ریختن آب به آسیاب رژیم محسوب می‌شود.