|
استقرار صلح به توافق
برسند، اما اختلاف تاریخی میان اسرائیل و فلسطین در خصوص مشخصنمودن مرزهای کشور
متحد فلسطین، حکمرانی بر بیتالمقدس (اورشلیم)، سرنوشت آوارگان فلسطینی و زندانیهای
فلسطینی در بند اسرائیل، همراه با اختلاف بر سر تهیهی بیاننامهای به منظور ارائه
به کنفرانس آناپولیس، باعث شدهاند که سطح انتظارات دربارهی به اجماع رسیدن و
توافقات نهایی تنازل یابد.
آغاز دوبارهی مرحلهای جدید
از گفتگوها، مهمترین دستاورد این کنفرانس به شمار میرود، تأکید عباس و المرت بر
ادامهی مذاکرات و رسیدن به صلح، اصرار دولت بوش دربارهی تشکیل دولت مستقل فلسطینی
و حضور بسیاری از دول عربی در کنفرانس، امیدی دیگر برای به نتیجهرسیدن این مرحله
از گفتگوها پدید آورده است.
شرکت دو دولت عربستان و سوریه در کنفرانس آناپولیس، دستاورد دیگری برای هر دو طرف
مسأله محسوب میشود. برای اسرائیل بدان سبب حائز اهمیت میباشد که عربستان هیچگونه
رابطهی دیپلماتیکی با این کشور نداشته و تاکنون به همراه اسرائیل در هیچ کنفرانسی
حضور نیافته است، سوریه هم از آنرو که همپیمان دشمن اصلی اسرائیل یعنی جمهوری
اسلامی میباشد. شرکت عربستان دال بر پشتیبانی خاص این کشور از محمود عباس بود که
موجب تقویت مواضع صلحجویانهی وی در مقابل سیاستهای جنگطلبانهی سازمان افراطی
حماس میگردد. جدای از این، شرکت سوریه در کنفرانس آناپولیس میتواند شروع مذاکرات
مابین این کشور و اسرائیل برای یافتن مکانیزمی جهت پایان بخشیدن به مشکل بلندیهای
جولان میباشد. همچنین جامه عمل پوشیدن چنین مذاکرهای سبب فاصلهگرفتن دولت "بشار
اسد" از رژیم جمهوری اسلامی خواهد شد.
در حالی که دولت آمریکا خواهان به نتیجهرسیدن مذاکرات و تشکیل دولت مستقل فلسطینی
تا پایان سال 2008 میباشد، مخالفان این پروسه، هر کدام به نسبت وزن خویش در برابر
این هدف مانعتراشی میکنند. در داخل خود اسرائیل، گروههای افراطی مخالف هرگونه
عقبنشینی دولت المرت در برابر فلسطینیها میباشند و ضمن اصرار بر ادامهی احداث
شهرکهای یهودینشین در قسمت غربی رود اردن، دولت کنونی را ضعیف قلمداد کرده و بر
آن عقیدهاند که توان محافظت از منافع اسرائیل را ندارد.
در داخل فلسطین، حماس که به کنفرانس دعوت نشده بود، مخالف هرگونه مذاکرهای با
اسرائیل میباشد و اعلام نموده است که محمود عباس را نماینده عموم فلسطینیان
نمیداند و هرگونه توافق میان عباس و المرت را به رسمیت نمیشناسد. حاکمیت حماس بر
کرانهی غزه و تقسیم فلسطین میان فتح و حماس و نبود دولتی متحد با موضعی مشترک از
سوی فلسطینیها، از اصلیترین مشکلات کنفرانس آناپولیس به شمار میآیند که هیچ راه
چارهای برای آن در نظر گرفته نشده است.
در سطح منطقه، رژیم جمهوری اسلامی همزمان با تلاشهای آمریکا برای برپایی کنفرانس
صلح، مخالفت خویش را اعلام و تمامی نیروی خویش را به کار گرفت بلکه کشورهای عربی را
از شرکت در آن منصرف نماید. پس از با شکست روبهروشدن این اقدامات و حتی شرکت
سوریه به عنوان تنها کشور همپیمان جمهوری اسلامی در این کنفرانس، رهبران رژیم از ده
سازمان و گروه افراطی فلسطینی برای تشکیل کنفرانس در تهران جهت ضدیت با کنفرانس
آناپولیس دعوت به عمل آوردند، که این اقدام هم موفقیتی حاصل نکرد.
همچنین در مدت این دو ماه، سازمان تروریستی حزبالله لبنان با انجام مانوری نظامی و
اقدام به تهدید اسرائیل، سعی کرد تا با تحریک آن کشور برای برافروختن جنگی دیگر،
تلاشهای صورتگرفته جهت تشکیل کنفرانس را عقیم سازد. استقرار صلح در بین اسرائیل و
فلسطین، نیروهای تروریستی طرفدار جمهوری اسلامی به خصوص حماس و حزبالله را به
انزوا میکشاند، که این امر سبب کاهش دخالتهای جمهوری اسلامی در فلسطین و منطقه
میگردد. بدین دلیل رژیم اسلامی مخالف هرگونه اقدامی جهت دستیابی به صلح مابین
اسرائیل و فلسطین میباشد.
موفقیت مرحلهی جدید گفتگوها و تشکیل دولت مستقل فلسطینی تا پایان سال 2008،
دستاوردهای مهمی برای دولت آمریکا به دنبال خواهد داشت. با حل بحران فلسطین، آمریکا
میتواند پشتیبانی کشورهای عربی و میانهرو اسلامی را برای استقرار امنیت در منطقه
و جنگ با تروریسم اسلامی به دست آورد. اگرچه تا قطع کامل دخالتهای جمهوری اسلامی،
حل بحران مزبور مشکل به نظر میرسد، اما برخی از کارشناسان سیاسی بر این اعتقادند
که موفقیت روند صلح میان اسرائیل و فلسطین، دست آمریکا را برای مقابله با سیاستهای
مخرب و تلاشهای رژیم در راستای ممانعت از استقرار دمکراسی و صلح در دیگر کشورها به
خصوص عراق، لبنان و افغانستان بازتر خواهد نمود.
حمایت چشمگیر کشورهای جهان از کنفرانس آناپولیس و شروع مذاکرات برای دستیابی به صلح
با وجود تمام موانع اساسی پیشرو، امیدی تازه را برای چارهیابی اصلیترین بحران
خاورمیانه پس از 60 سال و تأسیس دولت مستقل فلسطینی فراهم ساخته است، امیدی که تحقق
یافتنش، اصلیترین دشمن صلح در منطقه ـ جمهوری اسلامی ـ را بیشتر به انزوا کشانده و
زمینههای دخالتاش را در خاورمیانه محدودتر مینماید. |
