دانشگاه همچنان در خروش

15-10-1386

وریا رحمانی
به رغم بی‌سابقه‌ترین اقدامات امنیتی ـ نظامی و تدابیر سرکوبگرانه‌ی رژیم جمهوری اسلامی، بیش از سه هزار تن از دانشجویان دانشگاه‌های تهران که مستمراً بر شمار آنها افزوده می‌شد، به مناسبت 16 آذر، روز دانشجو تظاهرات بزرگ و باشکوهی را علیه رژیم به نمایش گذاشتند. دانشجویان

 تظاهرکننده که از دانشگاه‌های مختلف خود را به دانشگاه تهران رسانده بودند و بخش مهمی از آنها را دانشجویان کرد تشکیل می‌دادند، از سد نیروهای امنیتی و حفاظتی که دانشگاه را محاصره کرده بودند، گذشته و در مقابل دانشکده‌ی فنی تجمع کردند. در تمام درب‌های ورودی دانشگاه، نیروهای حراست رفت‌وآمد دانشجویان را کنترل کرده و مانع ورود برخی از دانشجویان به درون دانشگاه شدند، به همین دلیل درگیریهایی بین نیروهای حراست و دانشجویان رخ داد و این دانشجویان نیز با شکستن درب‌های ورودی، وارد دانشگاه شدند. همزمان با نزدیک‌شدن ساعت آغاز تجمع، تمام دانشگاه تهران به شدت تحت کنترل نیروهای امنیتی درآمد و از ورود دانشجویان دانشگاه‌های دیگر به محوطه‌ی دانشگاه تهران جلوگیری به عمل آمد. برخی از فعالان دانشجویی به وسیله‌ی حراست دانشگاه تهران بازداشت شده و به نیروهای اداره‌ی اطلاعات تحویل داده شدند. در ساعت 12 ظهر دانشجویان تجمع خود را آغاز کردند و چند تن از آنها به سخنرانی پرداختند و به تدریج با اضافه‌شدن شمار دانشجویان، پلاکاردهای خود را بالا بردند و شعارهایی چون: "مرگ بر دیکتاتور، زندانی سیاسی آزاد باید گردد، حکومت حیا کن، دانشگاه را رها کن، دانشجو می‌میرد، ذلت نمی‌پذیرد و محمود احمدی‌نژاد، عامل تبعیض و فساد" را سردادند.
در ادامه، بیانیه‌ی دانشجویان آزادیخواه توسط یکی از دانشجویان قرائت شد. در این بیانیه، دانشجویان روز دانشجو را نماد آزادیخواهی و برابری‌طلبی دانستند و اعلام کردند که این روز برای ما نه روز تقدیر نظام از سرسپردگی دانشجو، بلکه روز بزرگداشت آزادی و آزادیخواهی است و هیچ‌گاه زیر پرچم ارتجاع و استبداد سرفرود نخواهند آورد. دانشجویان در این بیانیه، مطالبات خود را به شرح ذیل اعلام کردند: آزادی بی‌قید و شرط تشکل‌های دانشجویی، محدودشدن فعالیت نهادهای امنیتی و انضباطی، آزادی فعالیت سندیکاهای کارگری و NGOها، آزادی دانشجویان زندانی و وبلاگ‌نویس‌ها، رفع توقیف از نشریات دانشجویی، رفع تبعیضات جنسی و احترام به حقوق زنان، آزادی بی‌قید و شرط فعالان کارگری و روزنامه‌نگاران کرد، مخالفت با برنامه‌ی هسته‌ای رژیم و پاسخگویی به خواست‌های ملی ملیت‌های ایران. در ادامه تعداد دیگری از دانشجویان به ایراد سخنرانی پرداخته و نسبت به مسائلی چون گسترش موج فشار و اختناق در جامعه، سلب آزادی بیان و اندیشه، اقدامات سرکوبگرانه‌ی مسئولین دانشگاه در راستای تفتیش عقاید و تجاوز به حریم شخصی دانشجویان، امنیتی و نظامی‌شدن فضای دانشگاه‌ها، نامشخص‌بودن وضعیت انجمن اسلامی، حیف و میل بیت‌المال توسط نیروهای بسیج‌، اقدامات معاونت دانشجویی در راستای تفکیک جنسی و سایر اقدامات انحصارطلبانه مسئولین برای ایجاد فضای تک‌صدایی در دانشگاه‌ها اعتراض کردند. پس از پایان سخنرانی‌ها، دانشجویان پلاکاردهای خود را بالا برده و با سردادن شعارهایی چون مرگ بر دولت مردم‌فریب، شکنجه‌ی دانشجو محکوم است، حکومت زور نمی‌خواهیم، پلیس مزدور نمی‌خواهیم، برپاخیز، از جا کن بنای کاخ دشمن، آزادی، مساوات، تحریم انتخابات، مردم ما نان می‌خواهند، بمب نمی‌خواهند، انقلاب فرهنگی دوم را محکوم می‌کنیم و دانشگاه زنده است، به سوی درب اصلی دانشگاه راهپیمایی کردند. در این میان دانشجویان کرد در حالی که تصاویر فعالان و روزنامه‌نگاران کرد زندانی را در دست داشتند، در اقدامی هماهنگ با سردادن شعارهای ملی و قرائت سرود ملی کردستان، اقدامات رژیم در راستای سرکوب ملت کرد و نقض بیش از پیش حقوق بشر در کردستان را محکوم کردند که از سوی سایر دانشجویان مورد حمایت و پشتیبانی قرار گرفتند.
رژیم جمهوری اسلامی ثابت کرده است که حاضر نیست به خواستهای مشروع مردم ایران و دانشجویان گردن نهد و لذا در برابر اعتراضات مردمی برای دستیابی به حقوق انسانی و بحرانهای فزاینده‌ی بین‌المللی، راهکار سرکوب وحشیانه‌ را در پیش گرفته و کمر به نابودی دانشگاه و جنبش دانشجویی بسته است. دانشجویان بدون هیچ دلیل موجه و صرفاً به خواست نهاد‌های امنیتی به کمیته‌های انضباطی احضار شده و احکام تعلیق از تحصیل و اخراج از دانشگاه بر آنها تحمیل می‌شود. اساتید منتقد و دگراندیش، اخراج و یا وادار به استعفا می‌شوند. انجمن‌های اسلامی به عنوان تنها تشکل رسمی و سایر انجمن‌های دانشجویی که منافع و خواست‌های دانشجویان را پیگیری می‌کنند، به دلایل واهی تعطیل شده‌اند و طیف‌های دست‌نشانده‌ی حکومت با جعل عنوان این تشکل‌، سعی بر نفوذ در آن و امنیتی ساختن جو دانشگاه می‌نمایند. به رغم این همه فشار و اختناق در محیط دانشگاه و جامعه، رژیم حاکم موفق نشده است دانشجویان آزادیخواه ایران را که از 70 سال قبل تاکنون پرچم آزادی و دمکراسی را به اهتزار درآورده‌اند، سرکوب سازد. شکست رژیم‌ در مقابله با جنبش دانشجویی مرهون رابطه‌ی تنگاتنگ این جنبش با مقاومت سراسری مردم ایران و دفاع آن از حقوق تمام اقشار و طبقات جامعه‌ی ایران است. اکنون جنبش دانشجویی بخشی از جنبش مدنی و دمکراسی‌خواه ایران است و آنچنان با خواست‌های گروههای مختلف جامعه مانند کارگران، معلمان و روزنامه‌نگاران پیوند خورده است که رژیم به هیچ طریقی قادر به سرکوب و خاموش‌ساختن آن نیست.