از کوزه همان تراود که در اوست

28-03-1388

کیهان یوسفی

برقراری سیستمی دمکراتیک برای حاکمیت امور اجرایی و حکومتی امری عقلانی است که قاعدتاً تفکرهای متفاوت را می‏تواند به همزیستی مسالمت‏آمیز و تقابلی خردگرایانه وادار نماید. نهایت و منزلگاه حرکتها و جنبش‏های آزادیخواه و عدالت‏طلب (به گفته‏ پوپر: سیستم دموکراسي موجود در حال حاضر بهترین نوع حکومتی است که باید از آن محافظت نمود.) سیستم دموکراسی است که توانسته است بیشترین خواسته‏ها و بالاترین سطح عدالت را در میان طبقات مختلف اجتماع بر قرار نماید. هر اجتماعی، امروزه برای بالا گرفتن رفاه اقتصادی و آزادی سیاسی خواهان بر قراری چنین سیستمی است. تاریخ معاصر جهان گویای ریخته‏شدن خونهای فراوانی برای تحقق آزادی و بر قراری سیستم عدالت‏خواه می‏باشد. ملت کرد نیز عاری از این جنبشها نبوده و در مقاطع تاریخی گوناگون و بیش از نیم قرن است که حرکتی مداوم را برای تحقق این مقصود مشروع آغاز نموده است.
سرنگونی جمهوری کردستان در بدو تولد توسط رژیم دیکتاتوری پهلوی و انکار حقوق ملت کرد و به خیال و وهم باطل، ایجاد کشوری تک ملتی و آسمیله‏کردن اقلیتهای دیگر ـ که پایه‏ چنین تفکری را رضا خان پهلوی بنا نهاده بود ـ اکنون نیز مانع از رسیدن به خواسته‏های مشروع ملت کرد و تمامی ملتهای ایران است. تحمیل سیستم جمهوری اسلامی و تفکر ایدئولوژیک و مطلق آن و نبود فرهنگ تساهل و حاکمیت جبر و دیکتاتوری به مدت سی سال است که هرگونه زمزمه تغییر و تحول و راه‏کار و آلترناتیو رسیدن به آزادی را در خود بلعیده و به کام نیستی کشانده است. رژیم جمهوری اسلامی در همان بدو ورودش به عرصه‏ی سیاسی و به دست گرفتن حکومت، تعریفی واضح از خود ارائه داد و به حق ملت کرد در همان بدو امر با بایکوت رفراندوم 12 فروردین 1358 پرده از چهره کریه آن رژیم برداشت. کشتار و پاکسازی حرکتهای دگراندیش و نه مخالف (در آن زمان) در عرصه سیاسی در همان ابتدای حاکمیت و موجودیت این نظام، عدم اعتقاد بینانگذار آن به قبول خواسته‏ها و تفکرات متفاوت و تقسیم قدرت و حکومت با آنها و همچنین عدم اعتقاد به حقوق خلق‏ها را آشکار ساخت. مدت سی سال است که ابتدایی‏ترین حقوق انسانی هر فردی در ایران با توسل به نیرنگی به نام مشروعیت آسمانی رژیم، زیر پوتین‏های تفکر قرون وسطایی این حقیراندیشان له می‏شود و افسوس که بعد از سی سال غیر از ملت کرد، اپوزیسیون در سطحی بسیار گسترده (در سطح ایران) با فقدان عمق‏اندیشی و تفکر عقلانی و گرفتاری در دام احساس‏گرایی و سطحی‏اندیشی در عرصه سیاسی و گول ظواهر قضیه را خوردن مواجه است. مردم هر بار به نوعی با پای خویش خود را در باتلاق تفکرات ضد انسانی طلیعه‏داران حکومت غرق می‏کنند که این حاکی از تحلیل سطحی و نبود شناخت صحیح و برخوردی واقعی با واقعیات موجود می‏باشد. چهارچوب این نظام همانگونه از تعریف و تاریخ آن مشخص است، چهارچوبی جزم‏گرا و ایدئولوژیک می‏باشد که در رأس آن ولایت مطلقه فقیه بر محوریت مذهب شیعه 12 امامی بنا نهاده شده است و سپردن حکومت به دست هر غیری را خیانت در حق خدا و خلق و پذیرفتن هر تغییر و دگرگونی در امر حکومت که امر الهی است را گناه کبیره و کفر قلمداد می‏کند. ملت کرد از آنجا که ستمدیده‏ترین و دردکشیده‏ترین و بزرگترین قربانی زیاده‏خواهی و ستم کار به دستان این رژیم بوده است که هنوز زخمهای عمیق این ظلم بزرگ بر پیکر آن نمایان می‏باشد به حقیقت شناخت واقعی رژیم رسیده که شناخت واقعیت و حقیقت موجود امری مهم است که می‏توان مانع از تکرار اشتباهات مکرر گردید که "آزموده را آزمون خطاست". بعد از سی سال حاکمیت دیکتاتوری و استبداد و استقرار یک اندیشه مطلق و دگم، دگراندیشان و مخالفان و روشن اندیشان پایتخت‏نشین و آنان که در غربت تحمیلی وجود نظام می‏زیستند با خیمه شب‏بازی انتخابات ـ که به درازای عمر رژیم مشروعیت نداشته است ـ و شعارهای پوشالی کهنه پاسداران خمینی و طلیعه‏داران جنبش به اصطلاح اصلاحات، به جای چشم دوختن به دریا، در سراب کوته‏نگری خویش غرق شدند که با فقدان برخوردی واقع‏گرا و عقلانی با واقعیات موجود، مورد بازی زمامداران و نظریه‏پردازان رژیم قرار گرفتند تا بار دیگر ثابت کنند که "از ماست که برماست". بازهم در روبرو شدن با یک مرحله حساس و مهم، واقع‏بینی و برخورد عقلانی و عمق‏اندیشی اپوزیسیون دمکرات و مترقی کرد، حاکی از اوج شعور سیاسی ملت کرد آشکار گردید. در چنين شرايطی اتخاذ موضع صحیح سیاسی اپوزیسیون و ملت کرد (بایکوت انتخابات) و تحلیل درست و به حق رهبری حزب دمکرات کردستان ایران و دبیرکل حزب، آقای مصطفی هجری نمود شناخت و تحلیل درست از جمهوری اسلامی و شرایط موجود بود که منجر به اتخاذ موضع تاریخی این ملت در قبال رژیم گردید.
در حالی که اکثر متفکرین و سیاسیون ایرانی و غربی خبر از تحول و تغییر با پیروزی موج سوم (موج سبز) و اصلاحات با شعارهای تهی و توخالی می‏دادند و انتخاب میرحسین موسوی و امثال او را حلال مسائل و مشکلات داخلی و خارجی می‏دانستند، جنبش و اپوزیسیون ترقیخواه کرد با تعریف درست و صحیحی از شرایط موجود و فضای تصنعی انتخابات ثابت کرد که "از کوزه همان تراود که در اوست" و اینان خود بانیان نظام بوده و هستند واین بازی سیاسی است که نباید فریب آن را خورد. مناظره‏های تلویزیونی و یکدیگر را به باد افترا بستن و پرده از جنایات و فساد همدیگر گشودن و خدایان زهدو پاکی دیروز را امروز ریاکارترین و مفسدترین افراد جلوه‏دادن معادله‏ای است که نظام‏های استبدادی و دیکتاتوری برای بقاء خویش لازم و از منظر حفاظت و پاسداری نظام اسلامی به عنوان یک اصل اساسی، هم شرعی است و هم از دیدگاه تفکر حاکم قابل توجیه است و گشودن بساط این خیمه شب‏بازی تنها برای رنگ و بو دادن به اصطلاح شرعی و قانونی به انتخابات و عامل بقاء و ماندگاری رژیم بود که متأسفانه طیف وسیعی از مردم و اپوزیسیون ایران را نیز دچار اشتباه و سردرگمی سیاسی کرد. کشتار وحشیانه خلق بی‏گناه و سرکوب اعتراضات مردمی پس از اعلام نتایج به اصطلاح انتخابات، سوء استفاده از احساسات پاک و مقدس آزادیخواهی جوانان و قشرهای دیگر جامعه برای ارضای میل قدرت‏طلبی یاران و بانیان دیروز جنایات رژیم و پرچمداران شعار آزادی امروز. عاقبت سپردن اراده جمعی به دست کسانی است که در واژه‏نامه تفکر آنان چیزی که تعریف نشده است حقوق انسانی و انسانیت است.
مردم را به پای صندوقهای رأی کشیدن برای به کرسی نشاندن عاملان نظامی که در آن هیچ روزنه‏ای برای تغییر و تحول نیست چه سودی می‏تواند داشته باشد؟ اصلاً چه راه‏کاری می‏تواند باشد؟ غیر از آن نیست که ضرب‏المثل چینی را به یاد می‏آورد که: "نهنگ زمانی که از آب بیرون می‏افتد، به هر جهتی حرکت می‏کند، به بالا و پایین خود را می‏اندازد، هدف او تنها رهایی از وضع موجود است و به هر سمت برود مهم نیست".
این حرکت موضع سیاسی، تنها برای "رهایی از وضع موجود" بود و هیچ برنامه سیاسی خاص و آینده روشنی را تعقیب نمی‏کرد و عاقبت آن از ابتدا روشن و واضح بود.
چه چیز را باید اصلاح کرد؟ ولایت فقیه چون اول و آخر نظام، آیا باید قدرتش سلب و مشروط گردد که ....؟
قوه قضاییه زیر نظر او چطور ...؟ سپاه پاسداران چون رکن اصلی نظام را چه باید کرد؟ نیروهای بسیج و پایگاههای سرکوب مردمی چه می‏شود؟
خواهرهای زینب و نیروهای سرکوب مخوف حزب‏الله و ثارالله را چه باید کرد؟ صدا وسیمای حکومتی را چه باید کرد؟ شواری نگهبان باید منحل گردد یا اصلاح؟
مجمع تشخیص مصلحت نظام چه می‏شود؟ نیروهای رعب و وحشت و خفقان اطلاعات چه سرنوشتی خواهند داشت؟ آخوندهای جیره‏خور و مفت‏خور را چه باید کرد؟ آیا این همه را می‏توان اصلاح کرد اگر این‏ها را چون یک معادله ریاضی درآوریم باید بنویسیم اصلاحات + اصلاحات + اصلاحات مساوی است با انقراض رژیم و با چشم واقع‏بین و واقع‏گرا به وضعیت موجود نگریستن برای تغییر و تحول و درست‏کردن جامعه‏ای دمکراتیک و برقراری سیستم دمکراسی پیامدش انقراض رژیم است و تا زمانی که دورنمای اعتراضات مردمی و اندیشه آنان این نباشد هر حرکت سیاسی در چهارچوب آن نظام آب در هاون کوبیدن است.