زبان رمز مانایی یک ملت

30-11-1388

کریم پرویزی

در کنفرانس عمومی یونسکو در سال 1999 میلادی، پیشنهاد کشور بنگلادش برای نامگذاری 21 فوریه به عنوان روز جهانی زبان مادری تصویب گردید. از آن سال یونسکو سعی می‎کند در این روز فعالیتهای گوناگونی را انجام دهد و بدینگونه تمام جهان به اهمیت زبان و به خصوص زبان مادری پی ببرند و برای حفظ زبانها تلاش نمایند.
اولین مراسم شکوهمند و مهم در این رابطه، سال 2000 در پاریس برگزار گردید.
علت پیشنهاد روز 21 فوریه توسط بنگلادش به یونسکو به زمانی مربوط می‎شود که هنوز بنگلادش استقلال خود را به دست نیاورده و بخشی از پاکستان بود. در آن زمان زبان "اردو" زبان رسمی پاکستان بود و از تحصیل به زبان دیگر ملتها ممانعت به عمل می‎آمد و حامیان تحصیل به زبان بنگالی تحت فشار حکومت بودند. تا جایی که در سال 1952 و روز 21 فوریه "ابوالبرکت" استاد دانشگاه "داکا" ترور گردید.
حفظ زبانها، وظیفه جهانی دولت و انسانهاست، زیرا زبان، ابزار مهمی در اختیار انسان برای برقراری ارتباط، بیان اعتقادات و شناساندن خویش است. مجمع عمومی سازمان ملل متحد برای اهمیت دادن بیشتر به زبانهای جهان و حفظ آنها، سال 2008 را سال جهانی زبانها نامگذاری کرد.
در ایران تحت حاکمیت جمهوری اسلامی، با وجود اینکه ادعای تبعیض قائل نشدن و پایبند بودن به قوانین دینی را دارد و می‎‎گوید هیچ گروهی نزد آنها نسبت به دیگران برتری ندارد، اما در عمل و به صورت قانونی وجود ملتهای دیگر ایران را انکار نموده و تمام توان خویش را به کار می‎گیرد تا زبان این ملتهای تحت ستم را در درون فرهنگی تصنعی و دولتی ذوب نماید. زیرا به خوبی بر این واقعیت واقفند که زبان یکی از مهم‎ترین پارامترهای هویت ملی است و با کشتن و ذوب زبان ملتی است که می‎توان آن ملت را از بین برده و به صفحات فراموش شده‎ی تاریخ فرستاد.
رسالت فعالان فرهنگی و سیاسی ملیتهای ایران و به خصوص ملت کرد است که به هر طریقی در راستای ماندگاری و حفظ این وسیله اثبات ملت خویش تلاش نمایند و در 21 فوریه یا دوم اسفندماه با انجام فعالیتهای گوناگون، به هر طریقی که امکان دارد به فرزندان ملتشان نشان دهند که زبانشان در قیاس با زبانهای دیگر هیچ ضعفی ندارد و به حکومت مرکزی نیز ثابت نمایند که ملتی زنده هستند و زبان مختص به خود و فاکتور هویت ملی‎شان را حفظ نمایند.

منبع:‌روزنامه "کوردستان"، شماره  527