|
دمكرات كردستان ایران، این حزب
را از بیرون از كشور خود رهبری میكند.
این حزب، یعنی حزب دمكرات كردستان ایران از باسابقهترین و با پرستیژترین احزاب
كُرد در ایران میباشد. علیرغم سركوب و رقابت بین كُردها (كه 10 درصد جمعیت ایران
را تشكیل میدهند) و دیگر نیروهای رادیكال از قبیل كومله، حزب دمكرات كردستان
ایران یكی از پایههای اپوزیسیون دمكراتیك میباشد.
این دو تشكل (حزب دمكرات و
كومله) با احزاب بلوچ، آذری، عرب و تركمن در یك كنگره، كه اقلیتهای ملی این
كشور با جمعیتی حدود 65 درصد كل جمعیت ایران را دربرمیگیرد، شركت دارند و برای "ایرانی
فدرال، دمكراتیك و فارغ از حاكمیت مذهبیون" مبارزه میكنند. چندین ماه است كه
درگیریهای نظامی و نیز اعتراضات آرام و بدون خشونت در گوشه و كنار كشور، در
شمال غربی (آذریها و كُردها)، در جنوب غربی (عربها)، یا در جنوب شرقی ایران (بلوچها)
روبه افزایش گـذاشته است و این درحالی است كه حكومت تهران، آمریكائیها را متهم
به تهییج كینهتوزیهای قومی میكند.
آقای مصطفی هجری میگوید كه: "ملیتها، دیگر این وضعیت را تحمل نمیكنند و
خواستار برسمیت شناختهشدن حقوق دمكراتیكشان و حقوق برابر میباشند، و این امر یعنی
برسمیت شناختهشدن حقوق دمكراتیك ملیتها و برابری حقوق بین آنها، با توجه به
اینكه قرنهاست كه با هم زندگی میكنیم، موجب وحدت كشور خواهد گردید. در صورتی
كه اگر وضعیت موجود ادامه یابد، باعث تشویق گرایشات تجزیهطلبانه خواهد شد.
خواست و اراده تغییر در بین فارسها نیز، كه از شكست اصلاحطلبان ناامید شدهاند،
روز به روز در حال گسترش و فزونی است. از طرف دیگر، با توجه به پراكندگی و
روحیهباختگی موجود در صفوف اپوزیسیون دمكراتیك، همكاری نیروهای اقلیتهای ملی
از اهمیت چشمگیری برخوردار است".
وی میافزاید كه حزب وی بر "مقاومت بدون خشونت مردم كردستان حساب میكند"، بویژه
كه "مواهب دمكراسی و آزادی"، با توجه به وضعیت در كردستان عراق كه در عمل از
خودمختاری كامل برخوردارند، را بچشم خود میبینند و لذا به سازماندهی صفوف خود
اهمیت میدهند. و در واقع رهبری حزب دمكرات كردستان ایران از سال 1992، با خارج
شدن كنترل كردستان عراق از دست صدام، در این منطقه استقرار یافته است. علاوه بر
این، حزب دمكرات كردستان ایران از طریق یك رادیو و یك تلویزیون ماهوارهای كه در
غرب مستقر شده، برنامه پخش میكند.
در حالی كه تنش و زورآزمایی در رابطه با برنامهی هستهای ایران در جریان است،
آقای هجری مخالف هر گونه سیاست "انعطاف" در مقابل رژیم تهران میباشد و تأكید
میكند كه: "حتی اگر ایران در برابر فشار اروپا، روسیه و چین نهایتاً نوعی سازش
را بپـذیرد، باز هم دست از برنامه هستهایاش برنخواهد داشت، بلكه چنین امتیازی
از جانب حكومت ایران تنها برای كسب وقت خواهد بود. رژیم به هر قیمتی كه شده،
برای حفظ خود در برابر تهدیدات آمریكا و نیز تحقق هژمونی بر دیگر كشورهای
مسلمان، درصدد دستیابی به سلاح هستهای است".
آقای هجری كه در پایان هفته گـذشته برای شركت در كنفرانسی كه انستیتوی
كُرد برگزار كرده بود، به پاریس آمده بود، بر این امر نیز تأكید میورزد كه: "دمكراسی
از طریق دخالت نظامی خارجی قابل تحمیل نیست و اینكه یك تغییر واقعی در ایران
تنها از طریق یك جنبش بدون خشونت اپوزیسیون دمكراتیك و ملتیها قابل تحقق است. ولی
یك چنین جنبشی به كمك و پشتیبانی سیاسی، بویژه از جانب اروپائیها احتیاج دارد".
این مصاحبه در شماره 7814، جمعه مورخه 23 ژوئن
2006 در روزنامه معتبر لیبراسیون منتشر شده است. |
