|
18-11-1386
نمایندگان محترم سازمانهای
کردستانی در هر چهار بخش کردستان!
خواهران و برادران گرامی!
حضور شما را در مراسم گرامیداشت شصتودومین سالروز تأسیس جمهوری کوردستان که
دستاوردی تاریخی برای همهی ملت کورد به شمار میرود، خیرمقدم عرض مینمایم. شرکت
شما در این مراسم نمایانگر ارجنهادن است به آن یادمان تاریخی، کلیهی رهروان راه
جمهوری کوردستان و به همهی کسانی که در آن راه و خطمشی به شهادت رسیده و یا در
حال مبارزه هستند. حزب دمکرات کوردستان ایران بنا به سنت همیشگی، در روز 2 بهمنماه
هر ساله، آن یادمان را جشن میگیرد. حزب دمکرات که رهرو جمهوری کردستان و پیشوای
بزرگ ملت کورد، شهید قاضی محمد است، سرفرازانه خود را رهرو آن راه میداند و برای
متحققساختن آرمانهای جمهوری نوپای کوردستان بهطور جدی فعالیت میکند.
ملت کورد سالها و حتی بسیار
پیش از جمهوری کوردستان در راستای احقاق حقوق ملی، آزادی و رهایی ملت کورد از ستم،
مبارزات خستگیناپذیر و جانفدایی کرده است و بسیارند رهبران و قهرمانانی که در آن
راه جانبازی نموده و شهید شدهاند، به دفعات جای جای میهنمان ویران شده، به آتش
کشیده شده و زنان و فرزندانمان قتلعام شدهاند. کلیهی یاد و خاطرهها و همهی
مبارزاتمان برای ملت کورد مایهی سرفرازی و افتخار هستند، اما جمهوری کردستان با
خیزشهای تودهای و حاکمیتهای ملی قبل از خود تفاوت عمدهای داشت. من در اینجا نه
میتوانم کلیهی نقاط قوت و ضعف جمهوری کوردستان را به بحث بگذارم و نه چنین مجالی
وجود دارد، اما فقط به برخی از نقاط ممیزهی آن جمهوری با دوران قبل از خود اشاره
میکنم. به واقع جمهوری کوردستان در تاریخ مبارزات ملت کورد برای دستیابی به حقوق
ملی و رهایی از ستم و همچنین در شیوهی حاکمیت ملت کرد در منطقهی تحت حاکمیتش،
نقطهی عطف محسوب میشود. یکی از ویژگیهای جمهوری کوردستان این بود که قدرت و
حکمرانی از سلطهی یک نفر همچون رئیس قبیله و یا یک رهبر دینی خارج و به حکومت
مدرنی تبدیل شد که دارای بنیادها و مؤسسات ویژه بود، با وجود اینکه یازده ماه
حاکمیت، مدت بسیار کمی به حساب میآید تا ما دربارهی جمهوری کردستان کاملاً به
قضاوت بپردازیم، اما طی همان یازده ماه، مجموعهای از مؤسسات دمکراتیک که در
نظامهای پیشین حکومت ملت کورد بینظیر بودند، تأسیس شدند. حق یکسان برای همهی
افراد جامعه از دیگر دستاوردهای تاریخی جمهوری بود، در دورانی که جمهوری کوردستان
تأسیس گشت، با وجود اینکه بافت اجتماعی جامعه، بافتی عشیرهای داشت و افکار و عقاید
واپسگرایانه بر جامعهی کوردستان سایه افکنده بود و در آن جامعه، به زنان و جوانان
اهمیت کمی داده میشد، در عین حال جمهوری کوردستان آن دو قشر را در جامعه احیا نمود
و به آنها شخصیت، آگاهی و هوشیاری داد تا آن اقشار قادر به حرکت در مسیر جنبش کورد
باشند، به همین منظور در همان دوران سازمانهای اتحادیهی جوانان دمکرات و اتحادیهی
زنان دمکرات کوردستان تأسیس شدند. جالب توجهتر این امر بود که پیشوای زندهیاد در
عین حالی که خود شخصیتی دینی بود، پیش از هر کسی، همسر و دخترانش را سفارش نمود که
در سازمان اتحادیهی زنان به فعالیت بپردازند، بدین هدف که اگر چنین فعالیتی از نظر
بعضیها همچون عیبوعار نگریسته میشد، چنین تابویی شکسته شود و مردم تشویق گردند
که به زنان و جوانان حرمت نهند. از آن زمان تاکنون، طبق رهنمودهای جمهوری کردستان و
پیشوا قاضی محمد، حزب دمکرات کردستان ایران، اتحادیهی جوانان و اتحادیهی زنان را
بازتأسیس نمود و در حال حاضر با وجود موانع و مشکلاتی که برای حزب دمکرات پیش آمدهاند
و آن دو سازمان نیز فرازونشیبهای زیادی را تجربه کردهاند، اما هنوز هم به مثابهی
دو نیروی توانمند و از ستونهای پایدار حزب دمکرات کردستان ایران به شمار میروند،
بهویژه اینکه زنان و جوانان از نیروهای اصلی پیشبرد جنبش کورد در همهی بخشهای
کوردستان هستند.
تفاوت دیگری که در آن دوران مشهود بود، اینست که در دوران حاکمیت حکومتهای منطقهای
کورد قبل از جمهوری کوردستان بسیار اتفاق افتاده که حاکم منطقهای مدام به حاکمیت
منطقهی همجوار خود، حتی اگر کورد هم بوده باشد، حمله کرده است. ما در تاریخ شاهد
دهها فاجعهی کشتار، امحا و قتلوعام کوردها توسط رؤسای قبایل و یا حاکمان کورد به
هدف اشغال خاک و توسعهی حاکمیتشان در منطقه هستیم، اما پدیدهی جدیدی که جمهوری
کوردستان به وجود آورد و نظام نوظهوری که تحول بزرگی در مبارزات ملت کورد به شمار
میرود، این بود که جمهوری کوردستان نهتنها به سایر بخشهای کوردستان چشم طمع نداشت،
بلکه جمهوری کوردستان به دستاوردی ملی و تاریخی برای همهی ملت کورد مبدل گشت. همین
امر باعث شد که برادرانمان از سایر بخشهای کوردستان به جمهوری کوردستان روی آوردند
و بهعنوان سرباز کورد آمادهی جانفدایی برای حفاظت از خاک و دستاورد جمهوری
کوردستان بودند. در یادها و خاطرهها ماندگار است، فداکاری بارزانیها به رهبری
زندهیاد ملامصطفی و نیز افسران مبارزی که از کوردستان عراق به جمهوری کوردستان
آمدند و با تعلیم و پرورش سپاه کوردستان در آن شرکت نموده و در آن راه نیز جان
باختند. یا میبینیم که در طول تاریخ همیشه میان حاکمان کورد و ملتهای دیگر در
مناطقی که کوردها در آنجا ساکن بودهاند و یا در همسایگی کوردها واقع شدهاند، جنگ،
ستیز و مخالفت بهطور مداوم و بدون وقفه در جریان بوده است، اما جمهوری کوردستان و
پیشوای اندیشمند کورد، سازوکار دمکراتیک و مدرن را برای حل مسائل همسایگان و
همجواران ملت کورد با کوردستان، بهویژه ترکها یافت. بر همین مبنا بود که در آن
دوران، جمهوری کوردستان به جای اینکه آن دو ملت همچون گذشته به جنگ و کشتار با
همدیگر بپردازند و بخواهند با قتلوعام فیزیکی دیگری را از میدان بهدر کنند و خاک
همدیگر را از دیگری پاک سازند، پیمان صلحجویانه و دمکراتیکی را با حکومت ملی
آذربایجان منعقد نمود، به نحوی که در مکانهایی که کوردها و ترکها با هم زندگی میکنند،
ملتی که در اکثریت قرار دارد، امور اجرایی را در اختیار میگیرد و ملت دیگر بنابر
جمعیت خود در حاکمیت سهیم خواهد شد. در همین ارتباط بود که حقوق ملت اقلیت از جمله،
کلیهی آداب و سنن، فرهنگ و هنر آنها در اقلیم کوردستان محفوظ بود، همه دارای حقوق
مساوی بودند، پیروان هر دینی و بکارگیرندگان هر زبانی حق حفظ هنر، فرهنگ و آداب خود
را داشتند و در این رابطه دیده نشده و سندی موجود نیست که ملتی مظلوم واقع شده و یا
شکایتی داشته باشد. بدین ترتیب مشاهده میکنیم که میان دو ملت کورد و ترک آذری که
در گذشته به جنگ و کشتار با همدیگر پرداخته بودند، در همهی آن مدت برادری کامل
میانشان حاکم بود. جالب اینست که اکنون پس از 62 سال که از آن دوران میگذرد، بعضی
از کمونیستهای کلاسیک در ایران و نیز برخی از ایرانیهای شوینیست و هواداران جمهوری
اسلامی ایران هنوز هم ملیتهای ایران را از این میترسانند که اعادهی حقوق ملی و
حاکمیت ملیتها بر مناطق خود در شکل خودمختاری و یا فدرالیسم، منجر به نسلکشی
خواهد شد و مردم را به جان همدیگر خواهد انداخت. آنها کسانی هستند که پس از 62 سال
که از آن رویداد سپری شده، هنوز هم آنچه به ذهنشان خطور مییابد فقط راهحل کشتن،
قتلعام و به آتشکشیدن است، در حالی که دو حکومت منطقهای آذربایجان و کوردستان 62
سال پیش این مسئله را چارهیابی و حلوفصل نمودهاند. قابل تأمل است که 62 سال قبل
که مردم دارای فرهنگ و افکار و عقایدی متفاوت بودند، چگونه حکومتی جدید و مدرن
توانست افکار و عقاید مردم را تغییر بدهد و احساس ملیگرایانهی مردم را به حد
اعلای آگاهی برساند. علاوه بر این در آن مدت تعداد قابل ملاحظهای روزنامه به چاپ
رسید که در خدمت ارتقای سطح آگاهی و احساس ملی مردم بودند، حتی در همین رابطه،
افراد بیسواد که اکثریت مردم جامعهی آن زمان را تشکیل میدادند نیز فراموش نشدند
و به منظور ارتقای احساس ملی آنها، هنر تئاتر توسعه داده شد. تئاتر که از هنرهای
معروف جهان است و احتمالاً در کردستان بدان اهمیتی آنچنانی داده نمیشد، در جمهوری
کردستان توسعه داده شد و "دایک نیشتمان" (مام میهن) جزو تئاترهایی بود که در آن
دوران در هر محلی که حکومت ملی کرد حاکم بود، نمایش داده میشد و مردم را حول خود
گرد میآورد و آلام و آزار مردم را از طریق نمایش بیان میکرد. اما متأسفانه،
دشمنان ملت کرد، بهویژه حکومت پهلوی، حکومتی دیکتاتوری و مرتجع که تشکیل یک حاکمیت
دمکراتیک را در بخشی از کشور روا نمیدید و برایش تحملناپذیر بود، به جمهوری یورش
بردند و درواقع جمهوری ناکام شد و پیشوا قاضی محمد و یاران باوفایش شهید و قربانی
ملتشان شدند. هرچند که عمر جمهوری کوتاه بود، اما دروس و تجاربی که جمهوری برای ما
به یادگار گذاشت، آنقدر باارزش هستند که میتوانند جهت ادامهی مبارزاتمان تا نیل
به آرمانهایمان، بهترین راهنما باشند. همین دروس و آزمودههاست که هرچند پیشوای
بزرگ و گرانمایهی جمهوری، شهید قاضی محمد، دبیرکل حزب دمکرات کردستان ایران را
خیلی زود از ما گرفتند، اما حزب او و حزب مؤسس جمهوری، همچنان در میدان پایدار است
و در تمام مدت 62 سال گذشته، با وجود اینکه تحت ضربات دشمنان کینهتوز ملت کرد قرار
داشته است، بزرگترین فداکاری را نموده و بزرگترین هزینه را بخشیده تا خطمشی جمهوری
و حزب دمکرات کردستان همچنان متعالی و ماندگار بماند. و این مقاومت برای ما فرزندان
جمهوری مایهی افتخار و مباهات است. حزب دمکرات که پس از پیشوا، بزرگترین رهبران
خود را در آن میدان فدا نموده و قربانی داده است، برخلاف خواست و آرزوی دشمنان،
همچنان در میدان مبارزه در راستای نیل به دمکراسی و حقوق ملی در سیستمی مدرن،
پیشرفته و امروزین به پیش گام برمیدارد. ما از اینکه 62 سال پس از حکومت جمهوری،
بهغیر از یک بخش از کوردستان، هنوز حکومتهای استبدادی بر ملت کورد حاکمند، متأسفیم.
در ایرانی که جمهوری کردستان تشکیل شد، اکنون بعد از 62 سال حکومتی مسند قدرت را در
اختیار دارد که از لحاظ طرز تفکر در مقایسه با 62 سال قبل بسیار عقبماندهتر است.
با وجود اینکه در این مدت جهان بسیار متحول شده و در بخش عمدهی جهان، دمکراسی،
حقوق بشر، فدرالیسم و همچنین حقوق مساوی برای افراد و گروهها نهادینه شده است، اما
در ایران ما هنوز هم بحث از مسئلهی ملی به عنوان جرمی بزرگ به حساب میآید. ما در
عصری بهسر میبریم که متأسفانه در ایران دستوپای مردم را قطع میکنند، هنوز در
زندانهای جمهوری اسلامی، دانشجویان کرد، فعالین و روزنامهنگاران تحت شکنجه به قتل
میرسند. ما همین چند روز پیش شاهد شهیدشدن لطفاللهی، یک فعال دانشجویی کورد در
شهر سنندج تحت شکنجهی مزدوران جمهوری اسلامی بودیم. در لحظهای که ما در اینجا جهت
گرامیداشت یادمان جمهوری کوردستان گردهم آمدهایم، یک روزنامهنگار کورد، عدنان حسنپور
در انتظار تحمیل حکم اعدام خود بهسر میبرد، به این اتهام که روزنامهنگار و کورد
است. این سرنوشتی است که نهتنها ملت کورد در کوردستان ایران، بلکه همهی ملیتهای
ایران با آن مواجهاند. در حالی که امروز، روزبهروز کشورهای مترقی جهان بیشتر
اعدام را محکوم میکنند و آنرا از قانون خود میزدایند، در جمهوری اسلامی ایران
تعداد اعدامها در سال 2007 دو برابر سال 2006 بوده که در میان اعدامیها بچههای 15
ساله و 16 ساله نیز به چشم میخورد.
امروز در ایران بیشترین هتک حرمت به زنان میشود. دستاورد جوانان ملیتهای ایران، بهویژه
کورد از جمهوری اسلامی و آن حکومت ارتجاعی، اعتیاد، نومیدی، بیکاری و استیصال بوده
است. اما با این وجود، امید بسیار زیاد است، زیرا که جمهوری اسلامی ایران تاکنون با
چنین قلعوقمعهایی موفق به خفهکردن صدای آزادیخواهی جوانان کورد در کوردستان
ایران نشده است. هر اندازه که بر شدت قلعوقمع و سرکوب افزوده میشود، صدای
آزادیخواهی جوانان کورد و سایر ملیتهای ایران بلندتر میشود. زنان ایران و زنان
کوردستان، دستاوردهای سیاسی خود را که با خون خود کسب کردهاند، از دست نخواهد داد
و جمهوری اسلامی ایران قادر به ضبط آن دستاوردها نیست. به همین منوال است وضعیت
کارگران، معلمان، اساتید دانشگاه و کلیهی اقشار و طبقات جامعهی ایران و کوردستان.
موضوع دیگری که امید ما را به آینده بیشتر میکند، اینست که اصولاً دنیا متحول گشته
و نظام ارتجاعی افکار و عقاید همچون آنچه جمهوری اسلامی ایران داراست در جهان کنونی
رواج ندارد. تودههای به ستوه آمده و مردم آگاه و هوشیار، دیگر تحمل ستم مستبدان را
ندارند، لذا میبینیم که امروز جمهوری اسلامی ایران نه در داخل کشور پشتیبان
آنچنانی دارد و نه در خارج حمایت و کمک میشود. اما حائز اهمیتتر از همه اینست که
اگر در کوردستان ایران، در سرزمین جمهوری کوردستان، استبداد سیاه و واپسگرا فعلاً
حاکم است و اسب خود را به پیش میتازاند، اگر در کشور ترکیه، خواهران و برادران ما
هنوز تحت انواع تبعیض، ستم و سرکوب قرار دارند و اگر در سوریه نیز ستم روا داشته میشود
و درندهخویانه با خواهران و برادرانمان رفتار میشود، در عین حال خوشبختانه در بخش
دیگری از کوردستان، کورد به حاکمیت خود رسیده است، هرچند این حاکمیت، حاکمیت کامل
ملت کورد بر همهی خاک کورد نیست و خواهران و برادران ما در کوردستان عراق شایستهی
آنند که حقوق ملیاشان، آزادیهایشان، زندگی و رفاهشان بیش از اینها باشد، اما
روندی در آن بخش آغاز شده که در حال پیشرفت است و ما امیدورایم که با اندیشهورزی
رهبران این حاکمیت و مردم هوشیار کوردستان عراق، این حاکمیت به طرز روزافزونی بهبود
و توسعه یابد.
بلی، خواهران و برادران گرامی، ما در حالی که آلام و آزار هموطنانمان در همهی
بخشها را درک میکنیم و محنت آنها را احساس میکنیم، آزار کسانی که در زندان بهسر
میبرند، کسانی که تحت شکنجه هستند، آنهایی که هتک حرمت میشوند، افرادی که در
زندانها اعدام میشوند، درد و آزارهایشان را درک میکنیم و از اینجا به آنها سلام و
درود میفرستیم و مبارزه و فداکاری آنها را که علیه ارتجاعیترین و ددمنشترین
حکومت عصر حاضر بهکار میگیرند، ارج مینهیم، در عین حال روزهای تاریخی و روزهای
پیروزیمان را جشن میگیریم. این نشاندهندهی پویای و سرزندگی ما ملت کورد است،
بیانگر آنست که آلام و آزارهایمان ما را به زانو درنیاورده و ایام تاریخیامان را
فراموش نخواهیم کرد. قهرمانانی که در راه سرفرازی ملتشان جان خود را فدا کردند، نزد
ما عزیز و شایان ارج گذاریاند. بدین مناسبت به آحاد ملت کورد تبریک عرض میکنیم که
دستاورد حکومت جمهوری کوردستان، دستاورد همهی آنهاست. از همهی کسانی که این
یادمان را گرامی داشته و هر ساله یاد آن روز را زنده نگه میدارند تشکر میکنیم، بهخصوص
از کوردها در هر جایی که هستند، در آوارگی و غربت، در اروپا و آمریکا. همچنین از
جوانانی تقدیر و تشکر میکنم که طی هفتهی اخیر و تحت قلعوقمع و خفقان جمهوری
اسلامی، در هر کوچه و محلهای، در هر کوه و کویی و در هر روستا، خیابان و شهری که
امکان داشتهاند، یاد دوم بهمنماه را گرامی داشتهاند و جمهوری اسلامی علیرغم
آمادگیاش برای سرکوب آن، موفق به جلوگیری از این حرکت انسانی و ملی نشده است. نیز
سپاس از کسانی که در روزهای آتی به مناسبت دوم بهمنماه مراسم برپا داشته و آن روز
را گرامی خواهند داشت. تشکر از شما عزیزان، خواهران و برادران گرامی که در مراسممان
شرکت جستید. یک بار دیگر دوم بهمنماه را به همگی شما دوستان و همهی ملت کورد در
هر جایی که ساکن هستند، تبریک عرض میکنم. |
