Hevwelatiyên birêz!

Beşdarên rê  û resma bîranîna 60’emîn salvegera şehîd bûna Pêşewayê Kurd, Qazî Mihemed!

Li 10’ê Xakelêweya îsa de, 60 sal bi ser şehîd kirina Pêşewa Qazî Mihemed û hevalên wî re derbas dibe, Pêşewa Qazî Mihemed bi avakirina PDK Îranê û bi sedema vê partiyê jî, avakirina yekemîn Komara Demokrat a Kurdistanê, şanaziyekî mezin li

dîroka xebata rizgarîxwaziya gelê Kurd de bo xwe û Partiya xwe tomar kir. 

Wî li midehê yazdeh mehên avabûna Komara Kurdistanê de nîşan da ku rêberekî demokrat û bê mînak yê serdemê xwe ye. Wekî Dr. Qasimloyê nemir li pirtûka “Çil Sal Xebat li pêxema  azadiyê de” nivîsandiye ku Pêşewa gulek bû li nava deşt û çolekê de şîn bibû.

 Berpirsiyarên rejîma Paşatiyê û dujminên maf û azadiya gelên Îranê piştî hiloşîna Komara Kurdistanê li roja 30’ê Sermaweza sala 1325’ê Rojî de, heya roja lidarvekirina wî li 10’ê Xakelêweya 1326’ê Rojî de,  bi dana gelek qewl û sozan cihid kirin heta ku Qazî Mihemed razî bikin daku bibêje ji kiryarên xwe peşîman e. Lê Pêşewayê nemir tevî wê ku dizanî bersiva red û nerênî bi rejîma Paşatî, bi nirxa canê wî xilas dibe, lê dîsan jî bersiva red da û li hemberî xwestekên wan de stû xwar nebû.

 Pêşewa li midehê dadgehîkirina li bêdadgeha leşkerî de zor biwêr û netirsane li hemberî bêdadgeha rejîma Paşatiyê de rawestiya û berevanî ji armancên gelê Kurd kir. Li rastî de Pêşewa bû ku bêdadgeha leşkerî a Paşatiyê kire hola dadgehî kirina rejîma dijî gelî û serberedayî a Paşatiyê. Li pêvajoya dadgehê de, li hemberî bêhurmetî û sivikatiyên dadverên dadgeha leşkerî bi gelê Kurd re, Pêşewa çend caran êrîş kire ser wan û  dadgeha wan bi dadgeheke fermayişî hesiband. Berevaniyên Pêşewa Qazî Mihemed pêtir li wî warî de cihê baldan û heyrîmanê ne ku li vê dadgehî kirinê de li cihê berevanî kirin ji xwe, berevanî ji xwast û daxwazên gelê Kurd dikir û bi heq wî ev  erk û rol zor bi başî dirêve bir. Li encam de bi  van berevaniyên netirsane yên xwe ders û şîretek binirx û ceribînek baş bo xebatkarên rêya rizgariyê piştî xwe bi cih hişt. Wî dersa wefadarî û emgedariyê bi armanc û kornoj nebirin bo dujmin hînî rêvîngên rêya xwe kir ku bi xweşî ve qotabiyên wî baş hîn bûne û li jiyana şoreşgeriya xwe de bi başî bikar anîne.

 Serencam li roja 10’ê Xakelêweya 1326’ê Rojî de, Pêşewa Qazî Mihemed, Seyf û Sedr Qazî li meydana Çarçiraya Mehabadê de hatin darvekirinê. Her li vê pêwendiyê de berê jî komek din jiwan wekî “Feyzolabegî” hatin îdam kirin. Rast e dilê wan li wê rojê de li Kotanê ket, lê heta hetaye dê li nava dilê bi kul yê neteweya xwe de bimînin û armanca wan, rêbaza bi Milyonan Kurd e.

 Piştî şehîdbûna Pêşewa, rêvîngên rêya wî û xortên bicerg û netirs yên vî gelî rêya wan domandin û xebata bo azadiya gel li bin rênimayî û rêveberiya Partiya jêhatî û demokrat a Pêşewa de herweha dom kir.

 Ger Pêşewa  hat şehîd kirinê, Dr. Qasimlo derkete holê û tekoşîn û xebata  nepenî a xwe li nava dilê rejîma bikojê Qaziyan de domand û xew ji çawê şewperest û dijî geliyan herimand. Komek ji xebatkarên Partiyê tevgera 46 – 47’ê bi qasê 18 mehan birê xistin. Tevgera 46 – 47’ê zengekî bitirs û xeter bo rejîma paşatiyê û hişyarkarê xebatkarên rêya azadiyê bû.

 Zenga xeterê bo rejîmê, bona wê bû ku bi rejîma şa bide selimandinê ku dîktatorî û zext û givaş heta heta nabe, dengê hişyarkar bo xebatkaran jî bona wê bû ku bide selimandinê rejîma paşatiyê ew rejîma giran û qahîm nine ku nehê hejandin. Li bizava 46 – 47’an de jî herçiqas ku hejmarek ji baştirîn xortên gelê Kurd şehîd bûn, lê wan bi xwîna sor a xwe dara azadiyê têr av kirin, daku rojekê ber û berhemê bigire û gel li bin sîbera wê de vehesiyên.

 Piştî tepeser kirina tevgera 46 – 47’ê jî xebat ji bo gihîştin bi azadî û mafê gel her berdewam bû, taku serencam gelên Îranê li 22’ê Rêbendana 1357’ê Rojî de tomar û bar û binegên reş û tejî ji cinayetên rejîma Paşatiyê ji holê rakirin.

 Piştî hiloşîna rejîma şa, rejîma Komara Îslamî cihê wê girt. Rejîmek ku ol û meseb xiste xizmeta siyasetên dijî mafên neteweyî û demokrasiya rejîma berê û bi wî awayî jî rewatî û meşrûiyetekî ayînî bi xwînrêjiyên xwe bexşî. Lewere em dibînin ku karwanê şehîdên me li vê heyamê de dirêjtir bûye û heya niha jî herweha didome. Li pêşiya vê Karwanê de jî Dr. Qasimlo û Dr. Seîd û gelek rêber û serokên  jêhatî yên dinê yên qada xebata dijî bê serûberî û serberedayiya li Kurdistana Îranê de diyar in ku bi fermana desthilatdarên Hikûmeta Îslamî xwîna wan hatibû helal kirin.

 Hemû ew şehîdane rêvîngên rêya Pêşewa ne, rêya serbilindî û şerefê, rêvîngên ku li bin siya fidakariya wan de, neteweya me li bi pîlan û givaşên dujminan de neheliya û bi şanazî ve bi domandina xebata netewayetiya xwe bûye bi çiql û qelema çawê dujmin û neyaran.

 Piştî borîna 60 salan bi ser bûyera şehîdkirina Pêşewa Qazî Mihemed û piştre jî şehîdên tevgera 46 – 47’ê û dehan  hezar şehîdên qonaxa dawîn ya Şoreşa gelê me pêkhatî ji rêber, kadr û pêşmerge û xelkê sivîl, pêvajoya xebata gelê Kurd her berdewam e û xebata neteweyî ya gelê me li pêxema maf û azadiyên wê de roj bi roj serkevtinên pêtir tomar dike. Li hemû parçên din yên nîştimanê Kurdan(Kurdistanê) de xebat roj li pey rojê pêtir geş û xurt dibe. Heta ku diçe Kurd baştir li bîr û raya giştî ya cîhanî û kom û komeleyên navneteweyî de wekî neteweyek mafxwaz û demokrat tê nasînê û dost û hevalên zêdetir peyda dike.

 Hemû ew fîdakarî û tekoşîna xortên welatparêz û biwêr yên Kurd e ku ev gotina binirx ya Pêşewa tîne bîra me ku li dema dadgehîkirina li bêdadgeha şa de got: Hûn bi kuştina min Qazî Mihemedekê dikujin, lê piştî min her keç û xortekî vê Kurdistanêm Qazî Mihemedek in û dê xebatê heya gihîştin bi azadiyê herweha bidomînin”.

 Xûşk û birayên birêz!

 Berxwedaniya xortên gel, bûye sedema wê ku ne tenê hêviya dîktatoran ku helandina neteweya Kurd li nav neteweyên Fars, Turk û Ereb de bû, bi ci nehêt, belkî ji aliyekê ve encama xwîna şehîdan, nerawestiyan û bi çoknehatina berxwedaniya gel, ji aliyê din ve jî guhertinên li cîhan û deverê de, bûne sedem ku li vî serdemî de dîktator ber bi lawazî û nemanê ve biçin û neteweyên bindest û zulmlêkirî yên deverê û yek ji wan jî neteweya Kurd ber  bi geşandin û serkevtinê gavan bavêje.

 Dîktatoriya Bexdayê hiloşiya, Kurdên vê parçeyê bi parek ji xwest û daxwazên xwe gihîştin. Li Turkiyê serbarê hemû zulm û komployên desthilatdarên Kemalîzmê li dijî gelê Kurd, berxwedaniya vê gelî xurttir dibe û dibîte mijarek navneteweyî. Hikûmeta Paremayî ya Komara Îslamî a Îranê ne tenê her nekarîn bi teror kirina bi sedan rêber û xebatkarên Kurd hewara mafxwaziya Kurdan li vê beşê de bêdeng û bifetisînin, belkî îro keç û xortên vî parçeyî ji welat, netirsane û biwêranetir ji caran dijatiya kirêgirtiyên rejîmê dikin.

 Rejîma Komara Îslamî pêtir ji salên borî li dest kirîzên hundirîn û derveyî yên ku bi xwe afirandine, dinalîne. Biryara sêhemîn a cezadana Îranê ji aliyê Konseya Ewlekar ya Rêxistina Neteweyên Yekbûyî li ser domandina bernameyên navikî ji aliyê rejîma Îranê ve, û tekez û pêdagiriya rejîmê li ser guhnedana bi xwasta civaka navneteweyî, çarenivîsa xelkê Îranê bi pêşerojeke tarî û nediyar re berbirû kiriye.

 Li Sûriyayê de jî gelê Kurd hin detkevtên siyasî bidest xistine û serbarê givaş û zextên Hikûmetê, gelê Kurd li vê parçeyê de jî xebatê bi awa û metoda xwe pêşve dibe.

 Girîng eva ye ku li bin giranî û qorsayiya kuştin, helandin û şewitandina xak û nîştimanê xwe de serbilind derketiye û dîroka sedsala borî ku rojên herî reş, tal û bitirs yên dîroka Kurdan bûn, bihorand. Niha xortên Kurd, zîndî û hişyarane dengê mafxwaziya xwe digihîjînin guhê dunyayê.

 Diyrarde û berçawiyên vî serdemî wekî bicîhanîbûn û pêwendiyên lezgîn, çi din rê nadin ku dîktator li bêdengiyê de Kurdan qir bikin û nehêlin ku deng û hewara wan guhê kesê re bigihîje.

 Eva jî li bin siya qorbanîdan û fîdakariya bi sedan hezar şehîdan de bûye ku li pêxema zindî mana neteweya xwe de, li bextkirina canê xwe ku şirîntirîn û pirbehatirîn heyîna wan bû, qisorî nekirin.

 Nexa renge wekî ku hêviya dujminên Kurd bû û jêre pîlan dirêtin, Kurd heliyaban û negihîştibane vî serdemî, herwekî wê ku bi ser zaf neteweyên din di vê midehê de hatiye.

 Lewra bi cih e ku li vê rojê de tevî kirnoj birin bo canê pak yê nemir Qazî Mihemed, serkarwanê şehîdên Kurdistanê, Sedir Qazî, Seyf Qazî û şehîdên Feyzola begî ku piştî hiloşîna Komarê hatin şehîd kirinê û Dr. Qasimlo, Dr. Şerefkendî û hemû şehîdên rêya rizgariya Kurdistanê peymanê nû bikin ku heta gihîştin bi armancên bilind yên wan şehîdan ku armanca neteweya Kurd e, rêvîngên biwefa û emegdar bi rêya wan bin. Çimkî bi gotina Dr. Qasimlo, baştirîn xelat bo şehîdan, dirêjedana rêya wan e.

 Bila em hemû bihevre silavên emegnasî  û rêzgirtinê ji hemû wan malbatan re bişînin ku xweştiviyên xwe li rêya rizgarî û serbilindiya Kurdistanê de ji dest dane û emegdar in  bi rêbaza xwe.

 Silav ji zîndaniyên siyasî yên Kurdistanê ku li rêya armancên Pêşewa û daxwazên rewa û berheq yên wan bo azadî û wekheviyê li girtîxaneyên Komara Îslamî û dîktatorên deverê de ne.

 Silav li jin û mêrên Kurdistanê ku li hemberî zext û givaş û tepeserkirina rejîma serberedayî û dijî mirovî de, qehremanane berevaniyê ji man û heyîna xwe dikin û bi çok  de nahên.