Nivîskar: Hacî Tawanî
Werger: Hemîd Muxtarî

Wekî hemû kedkarên din, bi hezaran jinên karker ên jin jî seba nebûna kar bi taybetî kareke jêhatî û baş, ji bo bijîva jiyanê û hevkarîkirin tevî hevjînên xwe, zarok û mêrên xwe rû li encamdana karên herî dijwar anku karkirin di kûrexaneyên çêkirina kelpîçan dikin ku ev bixasmanî ji bo jinan karekî pir

zehmet û giran e.
Karkirin di kûrexaneyan de zêdebarê vê çendê ku kareke şev û rojî û di meydaneke germ û di nava axê de ye, divêt herdem heriyê bigirin û bikin kelpûç, ne tenê ji bo jinan belku ji bo mêran jî kareke pir zehmet e.
Jinên Kurd serbarê vê çendê ku divê di kûrexaneyan de hevkariya mêrên xwe bikin û wekî wan li meydanê de mijûlê kar bin, ji aliyekê din ve jî divêt di karê nav malê de weke xwedîkirina zarokan, çêkirina xwarin û çayê, nan patin û şuştina cil û berg û amanan û wd ... jî encam bidin, çimku ji dîtingeha mêran de karê han ên jinan in.
Bi giştî di kûrexaneyan de derfeta bêhnvedan ji jinên karker hatiye standinê û di dema veheviyanê de jî kar dikin, bo mînak dema ku hemû endamên malbatê bo nanxwarin û ça vexwarin û bêhnvedanê bihev re kom dibin, divêt dîsan jî jin mijûlê şuştina amanan, paqijkirina nav malê û ... bibin. Heta roja înê jî ku roja bêhnvedanê ye, jin sibê heya êvarê mijûlê şuştina kincan dibe.
Jinên pêgiran di kûrexaneyan de
Hejmarek ji wan jinên ku pêgiran (ducanî) ne û di kûrexaneyan de kar dikin, ne tenê ji veheviyan û xwarina hewce bêpar in, belkî li dirêjahiya gişt dewrana pêgiraniya xwe de û heta piştî zarokbûyînê jî ji hemû çavdêriyên nojdariyê bêpar in, heta çend caran jî ji ber nebûna nojdaran, jin zarokê xwe ji dest dide yan bi xwe canê xwe ji dest dide û ger jin nemire, divêt piştî çend rojan zêdebarê hebûna êş û azara piştî zarokbûnê, dîsan karê xwe ên berê dest pê bike.
Evane hemû û zaf tiştên din weke karên dijwar ên kûrexaneyê û nexweşxaneyên cur bi cur, bûye sebeb ku jinên karker bi tevahî di bin zext û givaşan de bin û heta laş û rûçikê wan jî weke xwe namîne.
Eva rast e ku karkirin di kûrexaneyan de bi giştî zehmet e, lê ev kara bo jinan du sê qat zehmettir e, ji ber ku divêt ew karên nav malê jî bikin. Tabkirin û qebûlkirina ev hemû karên giran bo jinan pir dijwar e, lê xizanî û belengazî ji aliyekê û paremayîbûna civaka me ya Kurdî ji aliyek din ve ê bûye sebeb ku jin bi giştî û bixasmanî jinên karker hemû zext û givaş û dijwariya jiyanê qebûl bikin.
Divêt eva jî were gotin ku parek ji wan zext û givaşên ku li ser jinan dimeşin, divegere bo van ne wekhaviyên ku di civaka Îranê de di navbera jin û mêran de heye û bêşik ev ne wekheviya bandora xwe li ser komeleyên karkeran de jî daniye.
Ji bo nehêlana wan newekheviyan û ji bo bidestveanîna mafê wekhev a di navbera jinan û mêran de eva jin in ku divêt pitir ji hemû kesekê li meydanên cur bi cur ên kar û jiyanê de xebatê jêre bikin.