Hemîd Muxtarî

Çend rojan berî niha ku biryara birêvebirina gelaleya xebata li dijî “Bed Hicabî” (neparastina lixwekirinê li gor Ola Îslamê), hate dan, hêzên Întizamî ên Komara Îslamî ya Îranê bona birêvebirina vê biryarê bi amadebûna xwe li ser şeqam, meydan û cihên hatin û çûnê de, dest bi êşandin û girtina xelkê dikin. Li go ragihandin û çapemeniyên Îranê heya niha pitir ji hezaran kes ji jin û keçên Îranê li ser rê û cihên giştî seba lixwekirina kincên ku bi raya desthilatdarên rejîmê

binyat û yasayên Îslamê bin pê dike, ji aliyê hêzên rejîmê ve gef ji wan hatiye  xwarin ku êdî bi vî terzî nehêne sûk û bazarê. Ger kesek li hember biryara han berxwedaniyê bike yan binpê bike û serê xwe li hember daxwazên hêzên rejîmê neçemîne, dê ber bi binke û navendên leşkerî werin şandin û bihên girtin. Di vê derheqê de li rojên borî, bi sedan kes hatine girtinê û piştî wergirtina soza nivîskî ji aliyê rejîmê ve û guherîna kincên xwe, hatine azadkirin.
Di rastî de rejîma Komara Îslamî a Îranê li mêjdem e ku dixwaze civaka Îranê ber bi paş ve bibe. Civakek ku jinan mafê hatin û çûnê têde tunebe, di mal de bimîne û ger zaf hewce be ku di malê de were derê, divêt di kêleka dîwaran de ev jî bi lezî derbaz be. Nabe tu kes rûçikê wan bibîne yan dengê wan guhdarî bike. Nabe mêr mêzeyî jinê bike û heke carekê mêze kir, bo kereta duyan divêt di dema derbazbûn li hember jinan de, serê xwe nevî (nişîv) bike.
Nabe mêr tevî jinan biaxivin û heta silavê ji wan bikin yan wan bo xwarin û vexwarinê gazî bikin. Divêt jin bo miriyên xwe bigirîn, li gor ramana kevneperestan piraniya jinan cehnemî ne û ... ku pitir hikûmeta Talîban di Efxanistanê de xwediyê wan ramanên kevn û şaş bû. Lê aqibet û çarenivîsa wê bû çi?
Diyare ev gelaleye yekê nine û ya dawî jî nabe. Ger di bîra we xwandevanên hêja de be, Meclisa Şêwra Îslamî ya Îranê heyamekê berî niha gelaleyek din jî ku dixwast rê û şeqamên mêr û jinan ji hev cuda bikin, anî ber bas, lê bi rastî karî bi serê xelkê de bide sepandin?
Rejîma Îranê pitir ji 28 salan e ku cehdê dike ew raman û hizrên xwe ên paremayî bi ser xelkê de bide qebûlkirin, herçend ku di destpêka desthilatdariya xwe de karî heya astekê serkeve, lê di serdemê niha de ku di cîhanê de guhartinên zaf pêk hatine, rûçikê rastîn yê rejîmê bo xelkê eşkere bûye û cîhan roj bi roj zêdetir ber bi cihgirbûna demokrasiyê diçe. Herwiha hişyarbûna raya giştî a cîhanê û berfirehbûna xebata neteweyên Îranê û xelwebûna rejîmê di astê navneteweyî de û zaf faktên din dest dane destê hev û rejîma Îranê xistiye bin zext û givaşan.
Îro rojê xelkê Îranê bi giştî tevî mafên xwe nasyar bûne ku eva gaveke erênî ye bona serkevtina wan. Xelkê Îranê daxwaza pêkhatina civakeke azad, demokrat û sivîl dikin.
Dewletek vekirî û berpirs li ser kar be, rêz ji bo mafên siyasî, civakî û wd... were danîn û civakek demokratîk ku yek ji mercên herî sereke ên civakeke serdem û îroyîn e pêk bihê.
Bila em lêbinêrin ka gelo rejîma Îranê xwediyê tu yek ji wan taybetmendiyên navhatî ye?
Sîstemek kevneperest û hişk ku qet nekariye û amade nebûye biyava taybet û giştî ya xelkê ku yek ji hewcehiyên herî sereke di pêkanîna civakeke demokratîk de ye, binase û rêz û hurmetê ji bo serxwebûna wan danê, çawa dikare xelkî be?!
Rejîmek ku heta di jiyana asayî ya xelkê de desttêwerdanê dike, heya terzê lixwekirin, xwarin û vexwarinê bo xelkê diyarî dike, tu rêz û hurmetekê bo azadiya raderbirînê, hilbijartina hizr û ramanan, azadiya rexnegirtinê û jiyana azad û serbixwe a xelkê nagire, çawa dikare demokrat be?!
Rejîmek ku di yasaya bingehîn ya wê de bi dehan esl û madeyên ferq û cudahîdanînên olî, nejadî, zayendî, ramanî, çînayetî û ... tên dîtin, çawa sîstemeke xelkî ye?!
Divê were gotin ku di civakekê de ku biyava taybetî – giştî û çarçoveya desthilatdariya dewletê ji hev nehê cudakirinê, nikare ber bi demokrasiyê here.
Bi kurtî, di çarçoveya desthilatdariya rejîma Îslamî a Îranê de ku ol û dewlet tevlî hev kirine û li gor qazanc û berjewendiyên xwe Îslamê şirove dikin, nabe me tu hêviyek bona rêzgirtin ji mafê mirovan di vê çarçoveyê de hebe û bo gihîştin bi vê armancê tenê rêyek heye, ew jî xebat ji bo pêkanîna civakeke vekirî, serbest û demokratîk e.