Îro rojê Bêkarî pirsa herî mezin ya civaka me ye. Bi lênihêrînek kûr û girseyî mirov jî re eyan dibe ku pirsa zewicînê ji pirsa bêkariyê mezintir e. Bêkarî yek ji sebebên herî sereke ye bona pêkhatina pirsgirêk, kirîz û fisadên civakî, ku bi awayekî herî berfireh û xurt di civakê de belav bûye.
Bêkarî yek ji wan kirîzên herî dilêş e ku civaka me ya ciwan tevî xwe ber birûkiriye. Xwe rakêşana ciwanan bo aliyê dewletê û nebûna pêwîstiyên hewce bo danîna sermayeyên rêxistinî bona pêkanîna kar, yek ji wan pirsan e ku di darêtina budceyan de gellek bi kêmî tê liberçavgirtin.
Hebûna bêkariyê, encama wan siyasetên şas û nedirust e ku îro rojê gişt birêveber û siyasetvan, bi berfirehî bas lê dikin. Li ser vê çendê ku sedemên cur bi cur bûne sebebê pêkhatina kirîza han, gotinek tune ye!
Di sala 2006’an de weşana lêkolînên aborî a Rojhilata Navîn (MÎS), di raporeke kemilî a şiroveyî de li ser kirîza bêkariyê di Îranê de nivîsand: “Kirîza bêkariyê di Îranê de, %40 xelkê vî welatî anku 28 milyon kes bi xwe ve girtiye û gişt nifûsa civakê bi awayekî rêjeyî tûşî xizanî û feqra aborî kiriye.
Her îsal dewlata Îranê bi xwe ragehand ku %12 xelkê wî welatî bêkar in. Lê serhejmariya han ji aliyê çend şarezayan, nerast hatiye zanîn.
Cîgirê pêwendiyên kar ya Wezareta Kar û Barên Civakî yê Îranê di vê derheqê de got: “Yek alîbûna aboriya welat dibe sebebê xurttirbûna bêkariyê di welat de û niha kirîza bêkariyê jî yê bûye sereketirîn pirsa bajarên mezin”.
Astê bêkariyê di parêzgehên Îranê de bi hev re ferq hene û astê herî zêde a kirîza bêkariyê di parêzgehên li ser sînoran de ku piraniya wan di warê olî ve Misilmanên Sunî ne û ji parêzgehên belengaz ên Îranê ne, ji bajarên dinê ye Îranê jordetir e. Her 4 parêzgehên Kurdan li Îranê, di vê hêla xizanî û bêkariyê de cih girtine.