Wergerandin: Selîm Zencîrî

Heke em lênihêrînekê li dîroka xebata neteweya Kurd li van çend dehsalên dewîn de bikin, ji me re derdikeve ku bi dirêjahiya dîroka vê xebata mafxwazane, tim xebat û tekoşîna gelê me bi mifahstandin ji alavên wekî ol, meseb, tayfe û eşîreçîtiyê, bi şikestê re berbirû kirine. Ger Melayê Xetî bi dana fetwa û heramkirina şer bi Osmaniyan re şoreşa Mîr Mihemed Rewandizî rastî têkçûnê kir, ger komara sava û canemerg ya Kurdistanê bi îxanet û xwefirotina hin serok eşîre û serok qewman hate herifandinê, tu car xortên bi emeg yên gelê me dest ji xebat bo azadî û serbestiyê hilnegirtin û mezarê pîroz yê Serok Komarê Kurdistanê

(Pêşewa Qazî Mihemed) kirine sembol û nîşana xebat û berxwedaniyê.
Îro rojê bi milyon kes ji evladên Pêşewayê nemir, li her çar aliyên Kurdistana parparkirî bo bidestveanîna armancên pîroz yên rêberê mezin rabûne û xebatê dikin. Lewra bo gihîştin bi vê armanca pîroz û mezin, hişyarî û agahiyên dîrokî ji bav û kalên me û şîret wergirtin ji têkçûn û serketinên jiyana xebat û şoreşên wan gelek hewce ye. Di demekê de ku xortên netirs û şoreşvan ên gelê me di parek ji Kurdistanê de heya qasekê bi maf û azadiyên xwe gihîştine, di demekê de ku nasiyonalîzma neteweyî, hesta welatparêzî û hişyariya ciwanên Kurd çilû daye, di demekê de ku her roj bi dehan lawên Kurd bi destê kirêgirtiyên rejîmê, di girtîgehên sedsalên navîn de bi egera êş û îşkence û ... tên şehîdkirinê. Nameyek tejî ji şerm û îxanetê ji aliyê girûpek binav serok eşîretan di nava xelkê Urmiyê û deverên vê de belav kirine û wan kesane bi bêşermiyek zaf ve piştevaniya xwe ji Komara Îslamî ya Îranê û rejîma sûndxwarî ya neteweya Kurd, rejîma ku rêberê vê anku Xomeynî li sala 1358’ê Rojî de li dijî xelkê Kurdistanê fermana cîhadê da û can, mal û namûsa gelê Kurd bi helal hesiband, amadebûna xwe ji bo hevkarî û xweşxizmetiyê bi rejîmek wiha re dayne eyanê!? Em bawer in ew binav serok eşîretên xayîn û xwefiroş ji bîr kirine ku ciwanên Kurd bona parastina bihost bi bihost ya xaka Kurdistanê xwîn dane û didin û li bin her raze berekê, di bin sîbera her darekê de, li ser kopika çiyayên Kurdistanê ji Makûyê ve heta Îlamê, ji Îlamê heta Kerkûka dilê Kurdistanê û Diyarbekirê goristana gelê Kurd e ku ji bo azadî û serbestiya vê av û xakê canê xwe gorî kirine, her ji ber vê nîştimanê ye ku bi hezaran zarokên sêvî bê bab û bêkes mane, bi hezaran dayîkên Pêşmergeyan ku keç û xortên xwe pêşkêşî bargeha azadî, serbestî û mafxwaziyê kirine, niha reşpûş û ji halê reşikê de ne û şev û roj bo azadiya axa xwe ku keç û xortên xwe jêre gorî kirine, rondikan dibarînin.
Niha serbarê hemû evane girûpeke îxanetkar bi gel û welat ku ne nûnerê xelkê ne û ne jî serok eşîret in, hatine û dixwazin bona wergirtina pile û berpirsiyariyan wiha nîşan bidin ku dem her dema eşîregiriyê ye û îxanet û xwefirotina xwe bavêjin stûyê eşîreta xwe!!!.
Lê wiha dixuye ku wan xwefiroşan ji bîr kirine ku niha sedsala 21’an e û dema eşîregirî, beg û axatiyê bi ser çûye û gelê Kurd bi xasmanî nifşa ciwan tiştek bi navê eşîregiriyê bi fermî nas nake. Take tişta ku neteweya Kurd wê nas dike û ciwanên gelê me amade ne jêre xwînê bidin, azadî û serbestiya nîştimana Kurdan e neku eşîregirî û hev eşîrebûn.
Ya ku di nameya van îxanetkaran de cihê baldan û heyirmanê ye, eva ye ku: Ew îxanetê bi av û axekê dikin ku têde mezin bûne û têde dijîn, eva mirov ecêbgirtî dike!!?
Çimku ev nîştimane cihê li dayîkbûna mezintirîn rêberên Kurd e, rêberên wekî: Xanê Dim Dim (Lepzêrîn), Simkoyê Şikak, Şêx Obeydula Nehrî û Dr. Ebdulrehman Qasimlo ye. Bêguman tu car lawên Kurd di van deverên Kurdistanê de, yanî Makû, Xoy, Selmas û Urmiyê de izna îxanetek wiha bi van îxanetkaran nadin.
Di çaxekê de ku rejîma dijî mirovî ya Komara Îslamî bêhn û henaseyên dawîn yên jiyê reş a xwe dikêşîne, ew kes li halê îxanetkirina bi neteweya xwe ne! Li hizra vê de nin in ku di sibehiya azadiyê de dê bikevine ber dadgehîkirina xortên neteweya xwe û navê bişerm û reş yê wan bo hertim dê bi kirsdanek û zibildana dîrokê re bihê spartinê.
Hema tu dibêjî wan îxanetkaran ji bîr kirine ku neteweya Kurd piştî avakirina Komara Kurdistanê de, eva 61 sal in ku serdemê eşîregeriyê derbas kirine û niha xebatê bo armancên neteweyî dike ne eşîregeriyê. Wiha dixuye ku wan îxanetkar û kirêgirtiyan ji bîr kiribin ku xelkê her çar parçên Kurdistanê di sala 1377 (1998)’an de bona nerazîbûna li hember girtina Ebdula Ocalan daketine ser şeqaman û aliyê kêm 100 şehîd dan, her li vî bajarî anku Urmiyê de 7 kes ji xortên gelê me hatin şehîdkirinê. Ew bona Kurdbûn û hesta welatparêziyê bû, ne eşîreçîtiyê.
Niha jî serbarê wan hemû cangorîtî û berxwedana gelê me, roj nine ku xwîna ciwanek yan çend ciwanên neteweya me ji aliyê rejîma Melayan li Îranê de nehê rijandinê, bêşik gelê me û heta eşîretên wê jî ji îxanet û xwefiroşiyên van kirêgirtiyane xweş nabin û rê bi îxanetên wan nadin û ew tu car nikarin xwe bi nûner û serok eşîretên tu eşîretekê bizanibin, xelkê hişyar û zana jî tu demekê xwefiroşên av û xaka xwe bi nûnerên xwe nizanin. Herwiha nifşa nû û ciwan jî bi xasmanî ciwanên Makû, Xoy, Selmas û Urmiyê bi tu awayekê wan bi nûnerê xwe nizanin û qebûl jî nakin ku carek din destê wan bi xwîna xortên Kurd sor bibe.
Komek ji ciwanên dirêjederê rêbaza Dr. Qasimlo

Têdîtin: Piştî ku çend kesên kirêgirtî û xwefiroş ên Kurdên bajarê Urmiyê, bi boneya 28’emîn salvegera bidestvegirtina desthilatê ji aliyê rajîma Komara Îslamî ya Îranê û berevajkirina armancên şoreşa gelên Îranê, nameyek bona xweşxizmetîkirinê ji bo serokên rejîmê nivîsandin, ev karê wan kirêgirtiyan bû sedema nerazîbûna xurt ya gelê Kurd li bajarê Urmiyê û derdorê. Di vê derheqê de Komek ji ciwanên dirêjder ên rêbaza Dr. Qasimlo nivîsarek bi Farsî weşandin û gihîşte destê me. me ew bi Kurmancî wergerand.