Rehîm Reşîdî

Werhgerandin: Omîd Esxeran

Her wek em dizanin 29’ê Cozerdanê (19’ê Hezîranê), salvegera lidarvekirina çar efserên Kurd yên welatparêz, di sala 1947’an ya Zayînî de, bi destê karbidestên dijî Kurd yên rejîma Paşatî  ya Îraqê ye.

 Serheng Mistefa Xoşnav, serheng Îzet Ebdulezîz, Serwan Mihemed Mehmûd Qudsî û serheng Xeyrola Ebdulkerîm, ew çar Efserên Arteşa Îrqê bûn ku di dema berxwedana  Kurdên başûr bi rêberiya nemir Mela Mistefa Barzanî, dest ji xizmet bi hêza dagirker berdan û bi awayekî çeleng di şoreşa Kurdistanê de beşdarî kirin.

 Rohn û eşkere ye piştî damezrandina Komara Kurdistanê bi serokatiya Pêşewa Qazî Mihemed di sala 1946’an de,

şoreşvanên kurd ên germiyanê bi hev re di ximetkirin bi vê Komarê rolekî mezin û ji bîr nekirî lîstin.

 Kar û xizmetên wan hertim dê weke rûpeleke zêrîn a hevpêwendiya neteweyî ya gelê Kurd di dîrokê de bimîne û azadîxwazên Kurd û Kurdistanê berdewam di tekoşîna xwe de weke tişteke pir buha dê lê binêrin û bi merema hevpêwendî û hevqederiya gelê azadîxwaz yê xwe hîn bibin û waneyên wan dikin çirayê tekoşînê, bona bidestveanna desthilat û serweriya neteweyî.

 Eşkere ye ku di zirûfa wê demê de zanebûn, pisporî û ezmûna van efserên welatparêz ji bo rêxistina Hêza Neteweyî a Kurd ku erkê parêzvaniyê ji Komara Kurdistanê listû bû, pir giring û berçav bû.

Efserên xebatkar tevî pêlek ji efserên din yên niştîmanperwer, zanîn û pisporiya xwe ji rêxistin û nûjenkirina herçiqas zêdetir ya hêza neteweyî ya Komara Kurdistanê terxan kirin. Mistefa Xoşnavê û Mihemed Mehmûdê şoreşvan, weke şêwirmendên çekdarî erk listû girtibûn, leşkerên din jî her yek li gor karîna xwe fermandehiya beşekê ji hêzên Komarê bona parastina destkevtên neteweyî yên wê komarê listû girtin. Bi vî awayî xizmeteke jêhatî û jibîrnekirî pêşkêşî Komara Kurdistanê û armancên bilind û neteweyî  ên wê kirin. Bi birêvebirina wan erkan jî navê pîroz ê wan dê bo hertim weke stêreke geş yê esmanê tevgera rizgarîxwaziya Kurd û Kurdustanê bi ronahî bimîne.

 Piştî hiloşîna Komara Kurdistanê, ew çar efserên şoreşger tevî hindek ji Kurdên din yên Başûrê Kurdistanê li ser soz û binav lêborîna Karbidestên wê demê yên Bexdayê, vegeriyane Îraqê. Lê bi kul û kesereke giran ve rejîma dijî gelî ya Îraqê, bi piştkirin bi ehd û sozên xwe li derheq lêborîna wan şoreşvanan, her çar efser di bervara 29’ê Cozerdana 1947’an ya Zayînî de, bi hêceta xizmet bi bizava rizgarîxwazane ya Kurd, lidarvekirin.

 Tu şik û gumanek tê de nine ku heke ev efserên şoreşger di pêxema xizmetkirinê bi xebata berheq ya gelê Kurd, biwêrane waz ji pile û payeyên dewletê anîn û bi hemû karîna xwe, lêzanîn û pisporiya xwe ji bo pêşveçûna zêdetir ya şoreşê terxan kirin, îro egîdên Kurd tevî wê çendê ku rolê pêşengyia wan serwerane ji bo desthilgirtin ji pileya civakî û jiyana taybetî ya xwe bilind dinirxînin, bi şanaziyê ve çav ji mêrxasiya wan dikin û weke sembol û rênîşander jê mêze dikin.

 Heke rejîma Îraqê ev qehreman tevî çendên din, jinavbirin, îro rojê nav û hêviyên bilind ên wan zindî ne û tewr beşek ji welatê wan bi sedema cangoriya ewên ku di bin sîbera  bibandor a wan û tekoşerên din yên tevgera Kurdîtiyê de, ev rêbaze girtine pêşiya xwe, ji aliyeke din ve desthilata bikujên wan çûye   zibildaniya dîrokê û ji mînakên wan re jî bi hikmê dîrokê çarenivîseke baştir ji wan nabe.

 Nav û bîranîna wan hertim pîroz û bilind be.